Nile - Annihilation Of The Wicked

Nile - Annihilation Of The Wicked

Label : Relapse | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Horst : Het gebeurt me nog zelden dat ik echt naar een plaat uitkijk, wat voornamelijk komt omdat ik niet echt favoriete bands meer heb. Een uitzondering op die regel is Nile. Ik was al erg in mijn sas met 'Black Seeds Of Vengeance', maar 'In Their Darkened Shrines' blies me werkelijk totaal omver, en sinds jaren kon ik weer een eens een nummer toevoegen aan mijn persoonlijke top 10 aller tijden, namelijk het machtige 'Unas Slayer Of The Gods'. De combinatie van uiterst brute death metal, geweldige melodielijnen, zinnige gitaarsolos, waanzinnig drumwerk en de Egyptische thema's werkt voor mij uitstekend, en vanaf het moment dat Relapse mij wist te melden dat de promo van de nieuwe schijf onderweg was lag ik als een hongerige wolf bij de voordeur te wachten, om vervolgens dagen achter elkaar de postbode verrot te schelden omdat die nog steeds de gewenste envelop met inhoud niet bij zich had.

Uiteindelijk is het kleinood dan toch in mijn CD speler beland, en na een fiks aantal draaibeurten kan ik mijn voorlopige conclusies aan de tekstverwerker toevertrouwen. Met klem zeg ik voorlopig, want de ervaring heeft mij inmiddels geleerd dat dit soort platen moeten groeien, maar tot vooralsnog is dat bij Nile altijd goed gegaan, en ik denk dat het met 'Annihilation Of The Wicked' precies dezelfde kant uit zal gaan. In grote lijnen is de muziek namelijk van hetzelfde laken een pak als hun voorgaande materiaal. Vanaf het moment dat het eerste antieke introotje langzaam wegsterft komt de band als een dertigtonner op je af gesneld en wordt je verpletterd door een spervuur aan riffs, fills en vocalen waar zelfs de meest doorgewinterde mummie zichzelf van schrik terstond zou omzwachtelen met zijn reserve-setje verband. Tot zover dus weinig verschillen met het oudere werk, maar er zijn wat verschillen in de details. In vergelijking met 'In Their Darkened Shrines' klinkt het drumwerk wat gedoseerder, en probeert de houthakker van dienst niet alle gaatjes dicht te meppen. In combinatie met de glasheldere productie (Neil Kernon) levert dit een geluid op wat (indien dit ├╝berhaupt mogelijk is) een stuk toegankelijker klinkt. En neen, dat wil niet impliciet zeggen dat Nile nu binnenkort zijn opwachting zal gaan maken in Top Of The Pops, daar is de muziek namelijk nog lichtjaren te hard en geniaal voor.

Voor zover ik kan beoordelen is Nile er met 'Annihilation Of The Wicked' opnieuw in geslaagd een meesterwerk af te leveren. Herkenbaar genoeg om de oude fans niet teleur te stellen, maar met genoeg nieuwe geluiden om niet te stagneren. En is dat niet het kenmerk van de hele groten?

<< vorige volgende >>