Raging Speedhorn - How The Great Have Fallen

Raging Speedhorn - How The Great Have Fallen

Label : Steamhammer/SPV | Archiveer onder metalcore

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Eindelijk is het zover. Raging Speedhorn heeft woord gehouden. 't Heeft een aantal albums moeten duren, maar nu is het er toch van gekomen. Zij het dat je verdomd goed en geconcentreerd moet luisteren om het te ontwaren, en dan nog zullen de meeste onder ons het volledig ontgaan. Want al vanaf de eerste interviews ten tijde van het debuutalbum (2000) verdedigt dit zeskoppige Britse monster hun bulderende, tweestemmige metalcore met muziekhistorisch correcte excuses dat het benvloed is door Zep, Sab en Lizzy: om toch vooral niet te denken dat de tomeloze, monotone woede een auditieve uitputtingslag is. Maar het in feite natuurlijk wel is ws.

Na een bundeling kliekjes en wat geflikflooi in de qua authentieke metal makkelijker te verantwoorden Viking Skull, wordt op dit derde album dan toch het bewijs van hun roots geleverd. Die gitaarriff halverwege de moddervet doorbeukende 'Snatching Defeat From The Jaws Of Victory' heeft namelijk wel degelijk een Iommi anno 'Vol. 4' signatuur. Goed, de bewijslast is uiterst pover - want verder stomen de Speedhorns als een herenigd Pantera in een vulgaire display van power dat geen Superjoint Ritual of Damageplan (ja ja, respect the dead enzo, maar zo bijzonder was die plaat natuurlijk ook weer niet) voor elkaar heeft weten te boksen - maar het begin is er.

Bijkomend pluspunt is dat hun voorgaande albums op geen ende na zo ontiegelijk heftig en loodzwaar grooven als dit album. Dat belooft wat voor de toekomst, mochten ze eventueel hun Zep 'n' Lizzy liefde ook laten doorsijpelen. Wat ze wel laten doorsijpelen is hun gevoel voor humor. Nee, niet in hun bloedserieuze, granieten metal natuurlijk, maar wel in de hidden track. Een skit waarin een type "Samuel L. Jackson in een Tarantino-film auditie doet bij een black metal band en hiermee het uitgekauwde, raciale grapje over black metal op hilarische wijze nieuw leven inblaast. De grappigste skit dat nooit een hip hop album heeft gehaald en een minder weggemoffeld plekje tussen de nummers van dit sterke album had verdiend.

<< vorige volgende >>