Holy Moses - Strength Power Will Passion

Holy Moses - Strength Power Will Passion

Label : Armageddon Music | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Tormentor Erich : Ondanks het feit dat ik gelukkig getrouwd ben, was het de laatste weken toch een beetje hommeles bij mij thuis. Ik zat met mijn gedachten namelijk heel vaak bij een andere vrouw. Verwonderlijk is dat echter niet, want die andere vrouw is Sabina Classen, zangeres van Holy Moses. Sabina weet mij weer eens in vervoering te brengen, en dan heb ik het nog altijd maar enkel over haar stem. (De rest mag er ook nog steeds absoluut wezen hoor, ga ze maar eens op het podium bekijken: een beest in positieve zin van het woord en ik wil best worden verslonden. Maar dat ga ik natuurlijk niet hardop zeggen). Goed, die stem dus. Donker, diep, gevaarlijk, bruut en toch vrouwelijk. Haal ze maar uit de kast, die clichés: "De zus van John Tardy”, "Female vocals from hell” en "Vergeleken bij Sabina verandert Angela van Arch Enemy tot een koor zangeresje.” Het is allemaal waar en je kunt er keer op keer van genieten door simpelweg dit nieuwe Holy Moses album 'Strenght, Power, Will, Passion' op te zetten.

Natuurlijk bestaat een goed metal album echter niet alleen uit een te gekke stem. Nee, een potje goed gespeelde metal muziek moet toch ook minimaal voorhanden zijn. En wat blijkt? Juist, op 'Strenght, Power, Will, Passion' valt er genoeg te genieten. Het album is overwegend snel. Songs zoals 'Angel Cry', 'End Of Time' en 'I Will' kenmerken zich door typische Holy Moses riffs en ze knallen lekker door. (Waarbij 'End Of Time' een aparte vermelding krijgt, wat een brute track is dat zeg!) Ook de typische jaren tachtig deuntjes tijdens 'Examination' doen het goed en tijdens 'Lost Inside' komen er ook nog eens wat meer solo's dan gemiddeld aan bod. De track 'Symbol Of Spirit' haalt het tempo er eventjes uit en bij 'Death Bells II' moet ik vooral tijdens het refrein terugdenken aan de eerste Detante schijf (wie kent ze nog?). En nu we het toch over refreinen hebben: op 'Sacred Crystels' en 'Say Goodbye' is het lekker meebrullen geblazen. Deze songs zullen het live wel goed gaan doen.

De vreemde eend in de bijt zijn deze keer het vrij rustige 'Space Clearing' dat ik wel wat minder vind dan de rest, maar hier staat dan ook weer het toffe 'Rebirthing' tegenover. 'Rebirting' begint met een zware riff, dan wordt er versneld en vooral de wisselwerking tussen deze verschillende snelheden wordt goed benut, waarbij het zaakje wordt aangedikt door de wisselwerking in de vocalen, de strijd tussen Sabina en de achtergrond zang. Ook de aparte breaks tijdens 'Seasons In The Twilight' verdienden even wat extra aandacht. Maar eenmaal hieraan gewend blijkt de band weer lekker door te gaan onder het motto: waar gehakt wordt vallen spaanders.

Dit alles bij elkaar genomen kom ik tot de conclusie dat Holy Moses (voor het eerst zonder enige input van Andy Classen, en dit is ook het enigste minpuntje: de gitaarsolo's zijn wat ver naar achteren gedrukt) een schijf heeft afgeleverd die zeker ten opzichte van het vorige 'Disorder Of The Order' een stuk compacter, krachtiger en directer is geworden. Ik zou het album willen plaatsen in de stijl van een 'Reborn Dogs' en 'Terminal Terror'. De liefhebber kan zijn gang gaan.

<< vorige volgende >>