Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Lacrimosa - Lichtgestalt

Lacrimosa - Lichtgestalt

Label : Hall Of Sermon | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Tilo Wolff is altijd al een bezig baasje geweest die men niet om de tuin kon leiden. Toen hij in 1990 enige interesse merkte voor de muziek die hij op tape had uitgebracht ('Clamor'), richtte hij zijn eigen label op, genaamd Hall Of Sermon. Zo was hij zeker van het feit dat er geen toegevingen zouden geëist worden als hij zijn kunstzinnige creaties aan de man wou brengen. Die muziek was donker en melancholisch, bevatte klassieke elementen en de teksten waren van een poëtische aard. Vanaf 1994 is Anne Nurmi de vaste muze en enige constante medewerkster van Tilo Wolff in Lacrimosa.

De laatste jaren heeft het succes van de excentrieke band een grote vlucht genomen. Sinds hun samenwerking met het befaamde London Symphony Orchestra, hitparadesucces in Duitsland en uitverkochte tournees door Europa, Midden- en Zuid-Amerika is deze expansie zelfs immens. De opkomst van de gothic scene heeft hen nog wat geholpen en hun vijftienjarig bestaan wordt in 2005 luister bijgezet met de release van hun negende studioalbum 'Lichtgestalt'.

Je moet ervan houden natuurlijk, want de muziek van Lacrimosa heeft weinig metal elementen, is heel plechtig en zwaar op de hand en in een nummer als 'Hohelied Der Liebe' bekruipt me een gevoel dat we hier bezig zijn met cultuur met een grote C. Dat komt vast ook door het gebruik van al dat orkestraal instrumentarium (en een tekst uit de Bijbel) en als daar dan ook nog een volumineus koor aan te pas komt, kunnen we spreken van wijdverspreide bombast. Na zeven minuten komt er wel een inval van gitaren die netjes overgaat in een gitaarsolo, maar de algemene tendens is rustige, introverte luistermuziek. Qua opbouw heeft dit laatste nummer veel gemeen met 'Sapphire' dat de cd opent. Eveneens een lang stuk dat symfonisch en beschouwend aanvangt, na luttele minuten is er een geluidsexplosie waar zware gitaren en vervormde zang te horen zijn, om dan terug te keren naar de oorspronkelijke sereniteit die steeds een theatraal karakter heeft.

Wat treffen we aan tussen deze twee langste epossen van 'Lichtgestalt'? De single 'Kelch Der Liebe' bijvoorbeeld, hetgeen een heus liefdeslied is waarmee Lacrimosa zo weer de Duitse hitlijsten in kan. Het wilde 'Lichtgestalt' met een opvallend ritmische piano en overwegend luchtig. Daar contrasteert 'Nachtschatten' heel erg mee. Hier heersen de zwaar op de hand zijnde vioolstrijken, fagot, hobo, serene zang en wat al diens meer. Het doordrammerige 'My Last Goodbye' kan mijn aandacht amper vasthouden tot het einde. Zowel Tilo als Anne willen zich hier vocaal het meest laten gelden, maar ik krijg er de kriebels van. Zijn er ook nog positieve punten? Jazeker! 'The Party Is Over' wordt mijn favoriete track van dit album. De van sigarettenrook en drank doorgroefde stem van Leonard Cohen is hier toe aan een Duitse reïncarnatie. Eerst krijgen we de versie met gitaar, aan het einde van het album prijkt de versie met piano. Dit is wel heel mooi. Rest me alleen nog het rockende 'Letzte Ausfahrt: Leben' te vermelden, dat in tegenstelling tot zijn obscure titel en theatrale zang de vaart er flink inhoudt.

Voor de liefhebbers is dit alvast weer een degelijke Lacrimosa release. Zoals steeds laat de band me een beetje met gemengde gevoelens achter. Laat dit je niet weerhouden om één van hun concerten in onze contreien bij te wonen, want begin juni zijn ze in de buurt en het wordt vast een aparte belevenis.

<< vorige volgende >>