Sentenced - The Funeral Album

Sentenced - The Funeral Album

Label : Century Media | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Afscheid nemen doet pijn. Het Finse Sentenced doet dit op een wel heel bewuste manier. Het toepasselijk genaamde 'The Funeral Album' wordt het laatste album dat Sentenced op de wereld zal loslaten. De rest van het jaar zal nog gevuld worden met een aantal concerten, maar dan valt het doek definitief over n van de meest toonaangevende bands uit Finland.

Ze sluiten in schoonheid een periode af in hun leven, een periode die begon in het provinciestadje Oulu in 1989. Toen nog met zanger Taneli Jarva in de gelederen, vestigde de band zich al vlug in de voorhoede van de Finse death metal scene (samen met bands als Amorphis). Vanaf het album 'Down' in 1996 is Ville Laihiala de nieuwe zanger. Death metal verbleekt in het aanschijn van de donkerbruine stem van de charismatische Ville en de band evolueert meer in de richting van de dark gothic metal. Emotioneel, melancholiek maar steeds krachtig. Onbewust legden zij de basis voor bands als Him, Charon en misschien zelfs The Rasmus.

Het is een album geworden waar de vonken vanaf vliegen, maar in de lamentabele teksten is het naderend afscheid pijnlijk aanwezig. Sentenced heeft deze diepe gevoelens op een emotionele manier vervat in de dertien composities die 'The Funeral Album' bevat. 'May Today Become The Day' is een up tempo rocker met smeuge solo partijen van gitaristen Sami Lopakka (tevens n van de oprichters van de groep) en Miika Tenkula. Het daaropvolgende 'Ever-Frost' is ook al zo'n catchy swinger, je zou denken, er is geen vuiltje aan de lucht. Helemaal mis, want daarna begint Sentenced pas zijn innerlijke lijdensweg in melodien om te zetten. 'We Are But Falling Leaves' is een droevige semi ballad. Sprankelende gitaarklanken van een uitzonderlijke zuiverheid begeleiden de weemoedige stem. Het nummer kent een gematigde aanvoer van krachtige gitaarpartijen die uitmonden in een door merg en been gaande solo. De wanhoop wordt nog tastbaarder in het bloedstollende 'Her Last Five Minutes', waar de riffs dwars doorheen je hart snijden. Zinnenprikkelende gitaren zorgen voor een prachtig sferisch outro, dat de innerlijke droefenis van de muzikanten belichaamt. Love it!

Sommige nummers verwijzen duidelijk naar een bepaalde periode van de band. Bij het korte, woeste 'Where Waters Fall Frozen' is dit duidelijk naar de death metal roots. Een volgend hoogtepunt is 'Despair-Ridden Hearts' dat aanvangt met een harmonica en een nostalgisch gevoel, dan breekt men los in n van die wervelende solo's die heel de tent meteen op zijn kop zet. De tijden van 'Amok' herleven hier. In de minder epische maar o zo toegankelijke gothic metal songs als 'Vengeance Is Mine', 'A Long Way To Nowhere' en 'Consider Us Dead' weet de band steeds de aandacht te trekken door verrassende passages in te lassen. Wat te denken van dat vreemde kinderkoor dat in het eerste nummer voor een break zorgt? Of het opmerkelijke solowerk tegen een hectische achtergrond in 'Consider Us Dead'? Nu we het einde naderen wordt de algemene toon nog donkerder. Het met klassieke piano beginnende 'Lower The Flags' is daar een mooi voorbeeld van. Na een akoestisch rustpunt 'Karu' vormt 'End Of The Road' het einde van een band die ik zal missen. Ville zingt hier erg teder. De gitaren zetten een laatste duister requiem in en verliezen zich in weergaloze vingervlugheid. Het is een moeilijk te accepteren dat een band die op deze plaat bruist van energie, gekozen heeft om zichzelf op te heffen. Maar ik ken geen betere illustratie van het gezegde 'eindigen in schoonheid'. Het is vreemd, maar 'The Funeral Album' laat me achter met een gevoel van gelukzaligheid. Het zou me toch verwonderen als we na dit jaar nooit meer iets vernemen van deze talentvolle muzikanten afzonderlijk. Het album verschijnt op 30 mei.

<< vorige volgende >>