Candlemass - Candlemass

Candlemass - Candlemass

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Tatarataaa!! Hij is terug! De Heintje Davids van de metal, de Dikke Dennis van de doom, het massieve boegbeeld van Candlemass: Messiah Marcolin. Monnikpij en chaotische krullenbol zijn afgezworen en op de promofoto loopt hij ons tegemoet in driedelig pak met netjes gekamd haar! (Lang haar, dat nog wel) Zijn aan Ernst Danil Smidt-verwante operettebrul rolt gelukkig even vertrouwd over de massief swingende Candlemass doom.

Candlemass, na de Sabs wellicht de meest populaire act die het bekrompen doomgenre heeft voortgebracht (waar blijft nu dat nieuwe album van het eveneens gereanimeerde Trouble?), had met de eerste drie albums in de tweede helft van de jaren tachtig bewezen dat doom niet perse traag, monotoon en ontoegankelijk hoefde te zijn. Wel melodieus, episch en heavy als een blok beton in je donder. Na het iets mindere vierde album 'Tales Of Creation' (1989) trok Messiah zijn pij uit en liet bandleider/bassist/componist Leif Edling in de jaren negentig wat aanmodderen met inhuurzangers op diverse Candlemass-platen die allen op zichzelf zeer redelijk, maar geen schim van de impact waren die monumentale iconen als 'Epicus Doomicus Metallicus' (1986) en 'Nightfall' (1987) ons bezorgden. Na diverse omzwervingen waar bandnamen als Abstrakt Algebra, Zoic, Memento Mori en het machtige Krux de revue passeerden, is nu de enige echte fakkeldrager van majestueuze doom weer terug in dezelfde bezetting als voorheen. In de zomer van 2002 wisten ze met enkele optredens (waaronder een spetterend doomfeestje in de 013) het publiek te overtuigen dat Candlemass immer bestaansrecht heeft. Ze waren daar zelf minder van overtuigd, want na fikse vertragingen in de continuteit en gerommel in de band, was 2004 het jaar van de zoveelste Candlemass-begrafenis. Tot eind november, want opnieuw staken ze de koppen bij elkaar voor een reanimatiepoging. Ja ja, doom shall rise! zegt men in insiders doomkringen tegen elkaar (daarbuiten is het tegen ongenteresseerde dovemansoren en rijst er immer desinteresse), maar met Messiah's rijkelijk gevulde pens en longinhoud als rijzende gevaarte terug op deze oude stek is er weer genoeg potentieel voor een grote massa doomdansers voor de grotere podia en metalfestivals.

Mits het nieuw geschreven materiaal natuurlijk aan de verwachtingen kan voldoen. Een klein uur lang serveert men ons Zweedse, zwaar aangezette heavy metal met een opvallend laag traagheidsmoyenne. Het tempo is hier en daar wel wat in typisch doom-idioom, maar over het algemeen is het eerder heavy metal in de tweede versnelling dan heavy metal in slow motion. Opener 'Black Dwarf' is een robuust groovende headbanger, dat met Leif's volvette productie en stoere riffs van gitaartandem Mappe en Lasse alle ruimte geeft aan de immer imposante kathedraalgalm van Messiah. 'Seven Silver Keys' veroorzaakt met de pompeuze dramatiek van Messiah voor een Candlemass-vertrouwd episch karakter, 'Assassin Of The Light' is agressiever en duisterder van toonzetting en met de zeven minuten van 'Copernicus' ontmoeten we voor het eerst de cht schimmige krochten van trage doem, zonder ook maar een moment het gevoel voor melodie uit het oor te verliezen. Naarmate het album vordert blijf je overweldigd door het machtig zware, maar heldere geluid, maar stiekem sluimert er iets onbevredigends in het repertoire. Hoezeer de nummers als reusachtige gevaartes op je af lijken te stormen en menig nummer wordt opgesierd met lekker slepende gitaarsolo's, de doom mist net die dreigende donder en de riffs net die verbeten bite om dit album automatisch tot een nieuwe Candlemass-klassieker te bombarderen. Zeker, dit album verpulvert menig doembandje aan gort en als je van Messiah's bombastische voordracht houdt, dan is dit zondermeer een heerlijk album. En naast 'Witches' is het vooral met 'The Day And The Night' dat de band ook weer een zinderend, ultraheavy doomriff uit de mouw schudt dat zich kan meten met 'The Well Of Souls', 'Demons Gate' of 'Solitude'. Goddomme, wat beukt dat 530 seconden-lange gevaarte indrukwekkend door je speakers! Maar eerlijk is eerlijk, dit album haalt het uiteindelijk net niet bij het voorlaatste project van Leif, het ontzagwekkende Krux. Hoe verpletterend het magistraal en grootse geluid ook op je zal inwerken. Desondanks kan ik meer dan tevreden concluderen dat de reanimatiepoging uitermate geslaagd is (beter dan 'Tales Of Creation') en zal het mij benieuwen of ze net als The Hives en Akercocke in driedelig pak de aankomende zomerfestivals zullen betreden. Als Messiah zijn knipperlichtrelatie met Leif en consorten tenminste zolang weet vol te houden. Ja, een beetje cynisch word je er wel van.

<< vorige volgende >>