Klimt 1918 - Dopoguerra

Klimt 1918 - Dopoguerra

Label : Prophecy Productions | Archiveer onder alternative / pop

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Eerst hadden we VAST, toen U2 kwam zelf en nu hebben we Klimt 1918: het 'Boy t/m Unforgettable Fire' geluid van U2 is terug! Edgy gitaarhooks, breedse melodielijnen en licht theatrale zanglijnen met een fin de sicle gevoel in een rotsvast (new) new wave-bedje van de eerste helft van de jaren tachtig. Dat is de primaire gedachte bij openingsnummer 'They Were Wed By The Sea'. Het Italiaanse (maar daar merk je verder niks van) Klimt 1918 voegt daar wel een flinke dosis andere invloeden aan toe wat ook voor de melancholisch ingestelde metalhead interessant kan zijn. Zo plagieert 'Rachel' het typerende Katatoniagitaargeluid en diens melodielijnen, en hangt er sowieso over het hele album een zweem van sfeer dat niet ver van Anathema, Dan Swan's Nightingale en consorten ligt. Tegelijkertijd bezit een flink aantal songs zeer fijne post-rockende gitaarmuren la Mogwai ('La Tregua' en 'Lomo'), waar overheen de lichtelijk naar Interpol/The Cure/Placebo nijgende androgyne zang van Marco Soellner is gedrapeerd. In het wat zeurende 'Rightdriver' overdrijft hij z'n pathetiek wat (een vleugje te veel Cranberries) en is het titelnummer een wat te makkelijke powerballad (wel met leuke eighties U2-gitaartokkeltjes), maar verder is de toonzetting mooi gelaagd met diverse grijstinten. Zelfs die spaarzame momenten dat de moedertaal wordt gebezigd (okay, is er toch iets dat hun afkomst verraad). Het is een verdienstelijk promotieplaatje voor de 87 jaar geleden overleden Gustav Klimt (indien de bandnaam nog niet duidelijk genoeg was). Wat ik alleen niet begrijp is dat deze band gecontracteerd schijnt te zijn voor het Sloveense MetalCamp 2005. Tussen bands als Slayer, Anthrax, Soulfly en Children Of Bodom is dit toch wel een hle vreemde eend.

<< vorige volgende >>