Epica - Consign To Oblivion

Epica - Consign To Oblivion

Label : Transmission Records | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Het zijn drukke tijden voor de Epica fans. Een paar maanden geleden verscheen het smakelijk vormgegeven en klinkende zoethoudertje 'We Will Take You With Us', met daarop o.a. 2 Meter Sessies op CD n DVD, in april krijgen ze het nieuwe album 'Consign To Oblivion', een tournee (met Kamelot) en de door Epica (voornl. Mark Jansen) gemaakte soundtrack van de Nederlandse roadmovie 'Joyride' op hun bordje.

Laten we het belangrijkste eruit pikken: het nieuwe album. Reeds van de zomer opgenomen, maar het masteren nam nogal wat tijd in beslag. Nu hadden ze dat laten doen in de studio Polyhymnia te Baarn, een studio dat normaliter werkt voor klassieke musici en de grootste Nederlandse muzikanten (Marco Borsato, Golden Earring). Vakkundigheid zal dus wel synoniem staan voor langzaam? Het resultaat is er uiteindelijk wel naar. Epica doet haar naam eer aan, door zo mogelijk nog bombastischer dan voorganger 'The Phantom Agony' te werk te gaan. Het format is in zijn basis hetzelfde gebleven - gothic metal - maar is in detail een heel stuk rijker geworden. Minikoor (al dan niet gedubd tot grotesk massakoor), orkest en het productieteam Sascha Paeth en Miro (o.a. Rhapsody) is wederom in volle glorie aanwezig en laten hun stempels ook nadrukkelijk weerklinken, maar de muziek is meer sferisch en minder riff gericht dan het debuutalbum. Beter ingespeeld ook: vloeiender, minder houterig. Intro 'Hunab K'u' klinkt als een Victoriaanse overwinning in een spektakelfilm waar Ben Hur en The Gladiator met elkaar op de vuist zijn gegaan, terwijl de eerste single 'Solitary Ground' net als hun Cats-cover 'Memories' (van 'We Will Take You With Us') op overtuigende wijze het werk van Andrew Lloyd Webber aanstipt, dit ondanks dat er alle aanleiding is om het musicalgenre hartgrondig te verfoeien

Dat bewijst de band later in het album met Kamelotzanger Roy Khan die een drakerig duet aangaat met Simone in 'Trois Vierges': een klef en kitscherig musicalniemendalletje dat alle rozen spontaan doet verwelken in een verstikkend teiltje snotterig slijm. Het is de enige dissonant op het album waarop Simone bewijst meer te zijn dan een mooi poppetje. Op 'The Phantom Agony' miste haar stem bezieling, ervaring en een eigen identiteit en klonk haar stem wat geprefabriceerd op de muziek. Twee jaar later is haar stem door een schat aan podiumervaring enorm gegroeid. Daarbij is ons rood flakkerend fakkeltje een stuk gevarieerder gaan zingen en laat ze haar mezzosopraan maar af en toe weerklinken. Hierdoor liggen vocale vergelijkingen met Within Temptation en Evanescence op de loer (zoals in de single 'Solitary Ground' of 'Another Me'), maar Simone's stem is nu krachtig en rijk genoeg om deze vergelijkingen te weerstaan. Ook de logische vergelijking met het progressieve powermetalproject Aina (zelfde productieteam, label en Amanda Somerville) doorstaat Epica glorieus, want de composities, arrangementen en teksten (voornamelijk handelend over de Maya's) spreken meer tot de verbeelding. Tevens is Mark's chocolademelkgrunt weer van de partij, maar, zoals verwacht, minder frequent dan voorheen. Minder is meer, want die keren dat hij zich laat horen ('Force Of The Shore' en het magnum opus van het album: 'Consign To Oblivion') is zijn rollende boer van imposante angstaanjagendheid en doet soms wat denken aan George van Orphanage.

Doordat het koorwerk bijzonder frequent zit gevlochten in de muziek en er orkestraal werk (zowel strijkers, blazers als zelfs een folk-ensemble in 'Quietus') rondom de metalen sectie zit gebreid, zit de muziek filmischer en bombastischer in elkaar dan voorheen. De vergelijking met Mark's vorige band After Forever gaat nu volkomen mank, behalve dan dat net als diens 'Invisible Circles' dit album meer een luisteralbum is dan een collectie gothic metal deuntjes die live meegebruld dienen te worden. Ondanks het epische titelnummer bezit dit album nu eenmaal niet dezelfde pakkende riffgerichtheid als (delen van) 'Faade Of Reality' en 'Cry For The Moon'. Dit zou Epica jonge en oppervlakkig genteresseerde fans kunnen kosten. Minder headbangen, meer luisteren. Muziekliefhebbers die muziek het liefste laten destilleren en wat tijd geven, zullen hier juist meerplezier aan beleven. Zeker de audiofreaks onder hen, want dit album wordt namelijk in vier (!) versies op de markt geslingerd. Een zogenaamde (en gelimiteerde) ecobook met bonus DVD, de gewone stereoversie, een super audio versie (+1 bonus track) en een 5.1 versie (+3 bonus tracks). Niet alleen drukke, ook dure tijden voor Epica fans. Een poot uitdraaien, zo zou je het ook kunnen formuleren. Ware het niet dat Mark's grunt in de 5.1 versie wel verdomd bruut het oorsmeer uit je oorschelpen laat druipen.

<< vorige volgende >>