Debris Inc. - Debris Inc.

Debris Inc. - Debris Inc.

Label : Rise Above Records | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Gatverdamme, wat een smerig stelletje vieze dronken apen! Kontkrabbende, neuspeuterende, zakpulkende, onbehouwen ploerten die tot de enkels in een vettige plas garageolie staan te circlejerken. Of wacht, ze staan niet te rukken, maar te rocken. Tsja, als je zo'n verrot klotegeluid produceert, dan is er nauwelijks een verschil waarneembaar. Zeker omdat dit smerig karweitje je niet zou verwachten van een Ron Holzner, de bassist die naam heeft gemaakt bij November's Doom, Place Of Skulls en vooral Trouble. Goed, zijn medekompaan, gitarist Dave Chandler, heeft faam verworven bij Saint Vitus en dat klinkt al heel wat minder gepolijst, maar Debris Inc. is veel smeriger. Debris Inc. verdwijnt duimendik in je harige poepgat waarbij de vastgekoekte strontkorsten als stalactieten in je klauw prikken, maar waar je toch geen flikker van merkt daar het levensgevaarlijk hoge alcoholpromillage in je bloed voor ernstige gevoelsarmoede zorgt. Debris Inc. is rulle doom van de meest bezopen variant, genjecteerd met een besmette old school hardcore-naald. HappyViolentDrunkenStonerDoomPunk noemen de smeerpijpen het zelf en als er iets is dat je niet moet doen, dan is het rednecks tegenspreken. Voor het weet krijg je zo'n driedubbele dosis doomderrie voor je kanis.

Doom dus. Van twee mannen met een imposante staat van dienst. Mannen waar de doomscene tegenop kijkt. Of in ieder geval wat van verwacht. Waar hun bandmaatjes Erick Wagner (Lid en komt dat nieuwe Trouble-album er nou nog aan of hoe zit dat?) en Wino (Place Of Skulls, The Hidden Hand) grotendeels dezelfde betrouwbare koers blijven varen, daar maken Ron en Dave een haakse bocht en belanden in een krakend en piepend chaotisch ratjetoe van lo-fi stoner, 80s hardcore, garagenoise en dronken doom. Geen drummer die zich waagt bij de twee randgroepveteranen aan te sluiten, dus een groepje van trommelaars werkt in ploegendiensten om de live-activiteiten van het duo in crime te ondersteunen met gescheld en getier. Het betreffen hier houthakkers van o.a. Eyehategod, Down, Goatsnake, Crowbar en Superjoint Ritual, maar zelfs een Goatsnake of een Superjoint Ritual klinkt hiermee vergeleken als een jodelend klaarvingerende Tinkerbel. Eyehategod komt er nog het dichtste bij, maar de doom is tevens doordrenkt met het vunzige karakter van bands als The Cows, Melvins, Scratch Acid, oude Butthole Surfers en God Bullies. Gooi daar overheen nog eens een hardcoretik met een voorliefde voor het massieve van Black Flag en de crossovermeligheid van Extra Hot Sauce, strooi er een paar overdoses aan weed overheen, en klaar is de stinkende stonerstoofpot. Het intro 'Too Many Mushrooms On My Pizza' en openingstrack 'Fuckin' Mess' verraden middels hun songtitels eigenlijk alles al.

Enkele vermeldenswaardige momenten zijn de doomtracks unpur sang, zoals het lange, logge en lekker lelijke 'The Old Man And His Bong', de up-tempo garagedoom 'Junkbak' (sic!) en een bekend klinkende, maar niet minder brute groove bezittende 'Nausea'. Deze laatste betreft een cover van de eighties LA-punkers X, waar de scrotumschurende strot meer lijkt op een kruising van Blaine (The Accused) en John Connelly (Nuclear Assault) dan van X's zangeres Exene). De tweede cover op deze CD is die van Fear's 'I Love Livin' In The City', maar kan beter omgedoopt worden tot 'I Love Drinkin' In The Middle Of The Song'. Korte vullertjes als 'Dime-A-Dozen', 'Shut Up' en 'Manhattan Breakfast' getuigen een voorliefde voor old school crossovergein la Spazztic Blurr, DRI en Adrenalin OD, waarbij de adolescente onderbroekenlul is vervangen door een sfeer van delirische redneckkolder.

Debris Inc. is uitermate geschikt voor bierzuipende, viespeukende dertigplussers die hitsig worden van ranzige riooldoom. Ik heb een niet onaardig inlevingsvermogen, maar deze lompe doomdrek is mij net even te zuur. Phew, wat krijg ik hier een rauwe bek van! Dan dompel ik m'n harses toch liever in een vat zuurkool. Kan ik onderwijl me nogmaals afvragen waar die nieuwe Trouble toch blijft.

<< vorige volgende >>