Frantic Bleep - The Sense Apparatus

Frantic Bleep - The Sense Apparatus

Label : Earache | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Frantic Bleep, je zou zweren dat het om een nieuw product van Warp Records gaat die de nieuwe Squarepusher of Aphex Twin heeft gevonden. Gestoorde bliepjes en piepjes in een nerveus, schijnbaar ongecontroleerde technochaos. Nu schotelt Earache ons wel eens vaker vreemde dingen voor dat voor de oerfans van dit label veel te veel gevraagd is (Ultraviolence, The Berzerker, Ewigkeit, Linea 77), maar deze naam doet het ergste vermoeden.

Het valt mee. Sterker nog: het valt reusachtig mee! Frantic Bleep is metal, heel erg metal. Weliswaar niet van de eenvoudige en simpele variant, maar met zo'n naam verwacht je ook niet anders. De band is ondergebracht in het sublabel van Earache, Elitist, en tussen bands als Lunaris, Rakoth, Ephel Duath en Farmakon moet het zich prima thuis voelen. Bij de eerste luisterbeurten moest ik vooral denken aan Madder Mortem, maar dan met een zanger. Donkere, complexe metal dat ergens het midden houdt tussen doom metal, progmetal en post-black metal. En wat schetst mijn verbazing als ik wat nauwkeuriger naar de credits kijk? De zang en gitaarpartijen zijn ingespeeld door een voormalig lid van Madder Mortem, de vocalen (veelal clean, af en toe vervormd en een enkele black metal scream) zijn geproduceerd door de gitarist en zangeres van Madder Mortem en het artwork is verzorgd door dezelfde als die van de Madder Mortem albums. Heb ik toch niet helemaal verkeerd gehoord. Maar om van de eerste Madder Mortem-kloon te spreken doe ik Frantic Bleep te kort.

Veel te kort. Frantic Bleep is wat avontuurlijker ingesteld dan Madder Mortem. Ze integreren wat meer synthesizergeluiden in hun muziek, maar schromen ook niet om behoorlijk black uit de hoek te komen ('Mandaughter', waarin ook een magistrale riff zit dat Opeth tot jaloezie zal drijven en een semi-Gregoriaanse zangstijl dat rechtstreeks van de eerste albums van Orphanage lijkt te zijn gekopieerd). Ritmisch en technisch zijn er wat linken te leggen met Cynic en het latere Death werk, maar sferisch ligt het meer in de hoek van Opeth, Winds, Solefald, Arcturus, In The Woods en Ved Buens Ende. Multigelaagde emoties uit Noorwegen dus. Denk eens terug aan de jaren tachtig, leg deze muziek ernaast en zeg dan eens eerlijk: wat klonk metal toen eigenlijk toch eendimensionaal. Niet noodzakelijkerwijs minder hoor, maar deze muziek klinkt wel een stuk dieper, intelligenter en tsja, in de meeste gevallen toch ook gewoon veel beter. Dus niks geen gelul over "die goeie ouwe tijd. Het is mooi dat het de bakermat is geweest van waar metal zich vandaag de dag naartoe heeft ontwikkeld: spannende, volwassen muziek dat na tien keer draaien nog steeds nieuwe dingen prijsgeeft. Alleen mist het hier natuurlijk wel de fenomenale strot van Madder Mortem's Agnete. Hoewel zij op deze cd nog wel wat achtergrondvocalen verzorgt maakt dat de honger naar het nieuwe Madder Mortem album - welke al bijna een jaar geleden is opgenomen - er niet minder op. De honger naar de nieuwe Aphex Twin trouwens evenzeer, maar dat is een hl ander verhaal.

<< vorige volgende >>