Green Carnation - The Quiet Offspring

Green Carnation - The Quiet Offspring

Label : Season Of Mist | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Vera : Iedereen kent dit gevoel vast wel: een band nestelt zich met een bepaald album onvoorwaardelijk tussen je favorieten. Bij mij was dit het geval met 'Light Of Day, Day Of Darkness' van Green Carnation en ik denk niet dat ik daar alleen in stond. Niet zo verwonderlijk, want in feite was Green Carnation aanvankelijk In The Woods, een andere heel innovatieve Noorse band, herenigd met gitarist Tchort na diens omzwervingen in o.a. Emperor. Green Carnation bestond al eerder dan In The Woods maar kwam pas goed op dreef toen ze bovenvermeld album uitbrachten, een 'nummer' van zestig minuten, uniek op velerlei gebied. Daarna begon de band ook live op te treden en een gerijpte band leverde in 2003 een nieuw meesterwerk af dat overal bejubeld werd 'Blessing In Disguise'. Nog meer concerten en bezettingswisselingen volgden, maar vanaf 21 februari kunnen we genieten van 'The Quiet Offspring'.

Op 'Blessing In Disguise' was één track gewijd aan het zoontje van Tchort ('The Boy In The Attic'), ditmaal was ie de inspiratiebron voor heel het album. Buiten Tchort (tevens actief in Blood Red Throne en Carpathian Forest) treffen we zanger Kjetil Nordhus aan en dan weten we meteen dat de zang gevoelvol en super is. Hem vinden we eveneens terug in Trail Of Tears en de nieuwe band Chain Collector. En Green Carnation weet ons met dit album weer eens te verrassen. De toon is in het algemeen iets meer uitgelaten dan voorheen en het rockt stevig! Sterker nog, de gitaarpartijen zijn pure hakkende rock 'n' roll. De drie eerste nummers bevatten stevig afgemeten riffs, omgeven door de fluwelen zang van Kjetil. Echt aanstekelijk! Maar vrees niet, ze zijn doorspekt met onverwachte gevoelige wendingen en met zoveel overtuiging gebracht dat je er vrede mee neemt dat Green Carnation vanuit de hemel op aarde is neergedaald en de dingen wat simpeler aanpakt.

'A Place For Me' vangt ingetogen aan met piano en zachte zang, maar bloeit open tot een prachtcompositie. De sterkte van de nummers blijkt juist te huizen in die aanvankelijke ongecompliceerdheid en in het pakkende 'The Everlasting Moment' en 'Purple Door, Pitch Black' blijken het nog steeds die oneliners te zijn die het 'm doen. De meer epische tracks staan aan het einde van de cd. 'Childs Play' part I en part II zijn vrij orkestraal qua opbouw en 'Pile Of Doubt' is onweerstaanbaar door zijn ritmes als zweepslagen met ruimtelijke klanken. Dit album zal de band een nog groter aanzien geven, zowel bij de metal liefhebbers als bij de meer progressief gerichte lui die met 'When I Was You' een nieuwe klassieker in huis hebben. Hier stijgt de melancholie terug ten top. Zowel in de gitaarlijnen als in de kamerbrede toetsen als in de zwoele zang. Ik kan je verzekeren dat dit album na enkele draaibeurten niet meer uit je speler weg te branden is!

<< vorige volgende >>