Judas Priest - Angel Of Retribution

Judas Priest - Angel Of Retribution

Label : Sony Music Entertainment | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Tormentor Erich : Het zal niet veel metalheads vorig jaar ontgaan zijn; Rob Halford keerde terug op het oude nest, Judas Priest! Priest geldt nog steeds als één van de meest invloedrijke metal bands uit de geschiedenis en was mede verantwoordelijk voor de 'NWOBHM' stroming. Alhoewel Tim 'Ripper' Owens een prima prestatie leverde tijdens de Halford-loze jaren kijkt iedereen toch reikhalzend uit naar het nieuwe album met Rob Halford: 'Angel Of Retribution'.

Met bovenstaande woorden luidde opperlord Horst vorige maand de Priest prijsvraag in en hij had de algemene gedachte van de gemiddelde heavy metal liefhebber niet beter kunnen beschrijven. Uiteindelijk heeft de baas het schijfje naar mij gestuurd en ik mag jullie nu gaan vertellen wat ik van het album vind. Daar gaan we.

De opener 'Judas Rising' is een schot in de roos. Ik verdenk Priest er zelfs van dat deze song is geschreven als nieuwe opener voor de live shows. De track begint met langzaam maar zeker aanzwellende gitaren en een hoge uithaal van Rob. Dan volgt een vette rif die samen met de stevige drums het nummer draagt en men plaats ook maar gelijk een paar lange en toffe solo's. Yep, Priest is back! 'Deal With The Devil' gaat verder in deze stijl en hier is dus niks mis mee. De derde song 'Revolution' vind ik echter beduidend minder geslaagd. Deze track (de nieuwe single nota bene) klinkt veel te geproduceerd, het refrein is te zeikerig en aan één Marc Bolan die zeurt over de revolutie hebben we al genoeg gehad dacht ik zo. 'Worth Fighting For' laat vervolgens een ingetogen en rustige kant van Priest horen. Deze semi ballad is zeker niet slecht, maar het is wel even wennen. Gelukkig geven de heren tijdens 'Demonizer' en 'Wheels Of Fire' weer lekker gas. Goede metal songs zoals we dat van Priest kennen met veel aandacht voor de gitaren. 'Angel' is dan de echte ballad. Deze ballad mag er echter wezen: een akoestisch begin, dan een huilende solo en dan nog effe de versterkte gitaren. Voeg hierbij een tekst over iemand die dood is en die wordt nagetreurd door de achtergeblevene en klaar is je tranentrekker. Op 'Hellrider' is het dan weer vol gas en vooral ook weer flinke gitaren en prima solo's en dan had het soundtrackachtige niemendalletje 'Eulogy' de cd voor mij mogen afsluiten. Priest heeft echter andere gedachten hierover gehad. Met 'Lochness' wordt dit comeback album afgesloten en wat mij betreft had men deze song gewoon weg moeten laten. Dit euvel duurt een kleine veertien minuten en ik vraag me bij elke luisterbeurt af waarom. Volgens mij zou deze track in een compactere versie van vijf minuten veel beter zijn. Nu moet men een lange zit ondergaan, waarbij behalve de nu-metal gitaren in het begin, vooral die ene zware riff opvalt en dat vreselijke zeikrefrein. Pas op het eind gaat men weer vlammen, maar dan komt uiteindelijk weer dat saaie refrein de boel afsluiten. En ja, ik weet ook wel dat men bij Priest geen wereldteksten hoeft te verwachten, maar om nu een klein kwartier te gaan zingen over het monster van Loch Ness, dat gaat me toch wel wat te ver.

Kort gezegd levert Priest dus een album af met acht prima songs zoals we die willen horen. Met 'Revolution' en 'Lochness' slaat men echter de plank mis. Geen nood, kwestie van de zapper gebruiken en voornamelijk genieten.

<< vorige volgende >>