Pain - Dancing With The Dead

Pain - Dancing With The Dead

Label : | Archiveer onder industrial / ebm

Release type: Full-length CD

Frank D. : Kippevel! Dat heb ik na het beluisteren van het nieuwe album van Pain. Het project van meesterbrein Peter Tgtgren (Hypocrisy) komt namelijk met een album op de proppen waar de vonken werkelijk aan alle kanten van afspringen. Het schijfje heeft als titel 'Dancing With The Dead' meegekregen en is als een wandeling door een schilderij van Jeroen Bosch. Iedere stap brengt een verrassing.

Zoals ondertussen als bekend veronderstelt mag worden, werd Peter een tijd geleden getroffen door een hartstilstand en was zelfs enige minuten niet meer onder ons. Deze gebeurtenis moet een ongelofelijke impact op de man hebben gehad, want op 'Dancing With The Dead' klinkt Tgtgren geinspireerder dan ooit. Het album begint met een flinke trap in de kroonjuwelen in de vorm van 'Don't Count Me Out'. Het laat een Tgtgren horen die uitpakt naar iedereen die hem al had afgeschreven. Daarna is het de beurt aan de eerste single van het album 'Same Old Song'. Hoewel deze track niet is geschreven voor dit album, maar als theme voor een Zweedse TV show (overigens afgewezen) is het wel een van de ABSOLUTE hoogtepunten van dit album (jawel, met hoofdletters!). Het fundament wordt gevormd door een pakkende gitaarriff en een bombastisch orkestraal geluid. Door toevoeging van de uitzonderlijke vocalen van Tgtgren en folk ellementen wordt het geheel extreem catchy. Dit zou wel eens een mega hit kunnen worden in menig alternatieve club in Europa. Via uitstekende tracks als 'Nothing', het agressieve NIN-achtige 'The Tables Have Turned' en 'Not Afraid To Die' dient de titeltrack 'Dancing With The Dead' zich aan. Deze wel zeer autobiografische track staat bol van de emotie. "Too much is never enough! schreeuwt Tgtgren en door de grove riffs en de lichtvoetige kamerorkest-ondersteuning krijgt het nummer een hoog doom/ goth rock gehalte. Het blijkt wederom een track te zijn die lang in je gedachte blijft hangen. Met 'My Misery' tapt Pain uit een geheel ander, vooral rythmisch, vaatje en als 'Bye/ Die' de kamer in wordt geslingerd lijkt er zelfs space rock in de lijn van Monster Magnet te passen in de wereld van Pain. Maar 'A Good Day To Die' laat horen dat Tgtgren wel degelijk diezelfde vent is die ook het geluid van Hypocrisy bepaalt. Alle remmen gaan los en een rock/ death metal hybride walst door de kamer. De band rondt het karwei in stijl af middels het Prong-esque 'Stay Away' en het eveneens voor een soundtrack afgewezen 'The Third Wave'. Wat rest is kippevel en een druk op de play-knop.

'Dancing With The Dead' is alles behalve een standaard werkje geworden. Diverse stijlen worden vermalen tot een samenhangend geheel dat meer is dan de som der delen. Wellicht dat de echte metal puristen dit kunstwerkje niet of maar matig pruimen, maar voor fans van Pain en iedereen die crossovers naar andere genres wel kan waarderen, is dit een must-have!

<< vorige volgende >>