Immolation - Harnessing Ruin

Immolation - Harnessing Ruin

Label : Listenable | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Marco : En toen was daar "Unholy Cult om te overtreffen. Ga d'r maar aanstaan zeg. Ik weet niet of de band hetzelfde gedacht zal hebben toen men aan het werk toog om materiaal te schrijven voor "Harnessing Ruin, maar ikzelf hield m'n hart vast. Niet omdat ik er geen vertrouwen in had, maar een magnum opus als UC schreeuwt eenvoudigweg om nog een grotere knaller. Of een opvolger die juist een doorbraak naar een groter publiek zou forceren, met alle mogelijke gevolgen vandien. Zou Immolation water bij de wijn gaan doen? Zou men op safe gaan spelen? Of zou men toch een nog groter blik met heersriffs en -arrangementen open gaan trekken?

En toen was daar "Harnessing Ruin, waarvan ik -nadat de dampen waren opgetrokken, de rookpluimen echter nog steeds mijlenver zichtbaar- in alle eerlijkheid kan zeggen dat het dit soort platen zijn die het allemaal mogelijk maken dat ik deze pleurisherrie na al die jaren nog steeds luister, het soort platen van bands van dit kaliber die me als het ware uitdagen om iets te vinden waardoor ik kan zeggen 'nou, dat had beter gekund'. Want in eerste instantie was ik nogal sceptisch dames en heren. De online prerelease van het titelnummer "Harnessing Ruin in de vorm van een video schroefde de verwachting nog eens een stukje op: een krachtig, transparant nummer met epische riffs en een feel die alleen maar als 'swingend' omschreven kan worden, toch weer erg anders dan het materiaal van "Unholy Cult. Ik vrat het met huid ende haar. Meer! NU!

Toen de promo op de inmiddels wel wat gewend zijnde deurmat viel en ik de andere acht nummers van de cd gretig in me opnam bekroop me namelijk in eerste instantie een gevoel dat het beste te beschrijven valt als teleurstelling. De nummers 'pakten' op de een of andere manier niet, er was voor andere, meer epische aanpak gekozen en dat zat me niet echt lekker. Het feit dat er sinds het vorige album twee nieuwe bandleden in de line-up te vinden zijn (gitarist Bill Taylor [ex-Angel Corpse], vervanger van oudgediende Tom Wilkinson en drummer Steve Shalaty als vervanger voor de magistrale Alex Hernandez) zorgde ook voor een wat afwachtende houding van ondergetekende.

Totdat ik de plaat wat vaker z'n rondjes liet doen en de muziek echt tot me door ging dringen en de sfeer me te pakken kreeg. Als een langzaam werkend gif verspreidde de weer totaal geschifte akkoorden en composities zich door m'n metalen bloedbaan, de grimmige en desolate sfeer van het geheel op me neerdrukkend. "Harnessing Ruin heeft wederom een totaal eigen geluid (mede door de sobere maar krachtige productie van wederom Paul Orofino) dat aan de ene kant enorm verschilt van zijn voorganger, edoch aan de ander kant precies die typische Immolation trademarks heeft: de waanzinnige solo's, de bercatchy, bij tijd en wijle zelfs zwaar melancholische riffs, het pompende drumwerk ("Crown the Liar) en de immer aanwezig zijnde breaks.

Het is echter ditmaal in een ander jasje gegoten, de nadruk lijkt te liggen op grimmigheid, desolaatheid zoals de nummers "Dead To Me en "Our Saviour Sleeps, met wederom de kenmerkende, persoonlijke anti-religieuze teksten die zeker hun steentje aan het geheel bijdragen omdat Ross Dolan een diepe, maar verstaanbare grunt heeft. Iets dat al langer bekend is, maar ditmaal toch net even wat extra's meegeeft aan het geheel. Ook de epiek is geheel en al aanwezig ("Son of Iniquity; "At Mourning's Twilight), maar vaak zijn de nummers combinaties van verschillende sfeer-elementen, zoals we dat van Immolation gewend zijn. Ook het tempo ligt wat lager, wat bijdraagt aan de zwaarte van de nummers en van het album in zijn geheel.

"Harnessing Ruin is een monster van een plaat geworden die nauwelijks te vergelijken is met zijn voorganger omdat er van consolidatie eigenlijk geen sprake is. Men laat de muziek simpelweg een andere richting inslaan op weg naar monumentale proporties om een apocalyptische sfeer te creren die nauwelijks gevenaard is in dit soort metal. Maar misschien bekijk ik het wel allemaal wel te moeilijk hoor, en heeft het bandje in kwestie gewoon een instelling die neerkomt op 'zo, negen nummertjes af mooi, opnemen die handel'. Zonder enige vorm van speciale moeite, zonder voorbedachte rade. Iets dat -als dat zo mocht zijn- alleen de absolute meesters beheersen.

<< vorige volgende >>