Primordial - The Gathering Wilderness

Primordial - The Gathering Wilderness

Label : Metal Blade | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Vera : Bands die een eigen geluid hebben, herkenbaar uit duizenden, zijn zeldzaam. Het Ierse Primordial is n van hen. Drie jaar na het intense 'Storm Before Calm' kunnen we eindelijk genieten van een nieuwe portie op toon gezette verlatenheid en melancholie van de groene heuvels van Ierland. Een land vol sagen en legendes, een mysterieus stukje ongereptheid waar de tijd geen vat op heeft. Zo ook niet op de muziek van Primordial. Of toch? Want ze sluiten geenszins hun ogen voor de wankele toestand waarin de wereld zich bevindt sinds enkele jaren terug. Daarom is 'The Gathering Wilderness' gevuld met een schrijnende onmacht tegenover de gang van zaken die zich uit in pijn en woede. Daarom is dit het album van Primordial dat nog intenser klinkt dan voorheen.

Het meest karakteristieke is het unieke stemgeluid van zanger Nemtheanga die in elke compositie tot expressieve hoogten klimt, meer dan ooit slaagt hij erin het leed van de wereld om te zetten in warme of furieuze zanglijnen. Het stevige 'The Golden Spiral' is het eerste nummer waarin de volvette gitaarmuur doorklieft wordt door spiraalvormige solo's, zo verweven in het geheel dat dit gesolleer amper opvalt, maar toch een onmisbaar onderdeel vormt van de muziek van Primordial. De zang is furieus en krijsend en het nummer sterft weg met enige tribal drums. Titelsong 'The Gathering Wilderness' heeft een meer hymne-achtig karakter. Viool, akoestische gitaren en folk elementen creren een orgelpunt naar de uitbarsting der gitaren toe en de zang is erg wanhopig. Magnifieke dubbel gelaagde gitaren en gesproken stukken maken van dit nummer een epos dat recht naar je hart grijpt. Na het meer rockende 'The Song Of The Tomb' (met welgemeende schreeuw) klimt de band een trede hoger naar extase in het meer dan zeven minuten durende 'End Of All Times (Martyrs Fire)'. Muziek ontstaan uit de diepste emoties die een mens kan hebben wordt getransformeerd tot verstrengelde gitaargeluiden en afwisselend warme en dramatische vocalen.

Bedachtzame gitaarklanken, fris als de vers bedauwde velden in de weifelende ochtendzon, openen ''The Coffin Ships'. Het duurt niet lang of de vlammende gitaartriptiek heerst met zijn bezwerend karakter ook over dit nummer over de mislukte aardappeloogst in Ierland, met een desastreuze hongersnood tot gevolg. Het heeft alle herkenningspunten van de band en voert ons verder op onze reis die van primordiaal belang is om tot een hoger bewustzijn te komen. Het benadert de pijngrens der intensiteit en heeft uiteindelijk een louterend effect om ernaar te luisteren. Een waar plechtig hoogtepunt met een Nemtheanga op zijn best! Zijn zang doet me hier zelfs even aan David E. Edwards (16 Horsepower) denken. En van de hardste nummers van dit album is 'Tragedy's Birth' dat naar het einde toe vocaal de link legt met de black metal invloeden uit het verleden. Alle nummers nemen hun tijd om tot volle wasdom te komen en halen daardoor makkelijk een lengte van acht minuten.

Hekkensluiter 'Cities Carved In Stone' is nog zo'n parel die je sprakeloos maakt over zoveel muzikale eloquentie. Ja, hier word ik stil van. De aanzwellende drums in de mist der gitaren, de droeve, bijna berustende zang en de epische opbouw naar een nieuwe climax met repetitieve gitaaridiomen die opklimmen als ranken van een klimop, zich onverhoeds vasthechten in je ziel met kleine, maar venijnige haakjes en daar hun invloed zullen doen gelden in je verdere leven.

And who knows the days go? Will you ever want them back?

<< vorige volgende >>