Dream Theater - Six Degrees Of Inner Turbulence

Dream Theater - Six Degrees Of Inner Turbulence

Label : Elektra Records | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Druk, druk, druk. Dream Theater maakt het zichzelf niet makkelijk. Allerlei solo-projecten zijn onlangs verschenen (James LaBrie's Mullmuzzler, Jordan Rudess en ook John Myung schijnt wat gedaan te hebben), Mike Portnoy was onlangs nog op tournee met Transatlantic, de DVD (en live trippel-CD) van 'Live Scenes From New York' is eindelijk in Europa verschenen (de oorspronkelijke releasedatum van 11 september met een hoes waarop de skyline van New York in de hens stond, getuigde van een ongelooflijk ongelukkig profetisch inzicht), de jaarlijkse kerst-CD voor de fanclubleden is ook weer verschenen en eind januari verschijnt dan ook hun nieuwe album 'Six Degrees Of Inner Turbulence'. Maar als je denkt dat ze zich er met een haastklus van afmaken, heb je het goed mis! Met een overvloed aan creativiteit hebben ze oorspronkelijke gedachte van een CD zelfs overboord gekieperd en er gelijk maar een dubbelalbum van gemaakt. Stelletje werkzieke fanatiekelingen! En de onder de noemer 'wat Transatlantic kan, kunnen wij langer' duren alle nummers 10 minuten of langer. Behalve het nummer 'Disappear' dat met zijn kleine 7 minuten en ballad-achtige sfeer een van de rustpunten is in deze verder behoorlijk pittige CD van Dream Theater. Grootste pluspunt van de vorige CD is trouwens bewaard gebleven: James laat zijn ballenknijpend gegil achterwege en is op de gehele CD net zo krachtig aan het zingen als op de voorganger.


De CD begint zoals Metropolis Part 2 eindigde: met het krassen van de naald. Het openingsnummer 'The Glass Prison' is een klein kwartier progressieve METAL (absoluut geen softe rock!) van de hoogste plank. Ik heb me laten vertellen dat dit het oudst geschreven nummer van de CD is en dat genspireerd is door een bezoek van een Pantera concert. Nou, het is inderdaad een behoorlijk stevig potje masterclass-metal. En ja hoor: het langste Dream Theater nummer 'Change Of Seasons' tot nu toe is veruit overtroffen door het titelnummer van maar liefst 42 minuten! Daar kan zelfs geen Transatlantic tegenop! Het stuk is opgesplitst in 8 stukken (inclusief een erg soundtrack-klinkende 'Overture') waarvan vooral de stevige 'The Test That Stumped Them All' en 'War Inside My Head' te gek klinken (desondanks toch geen Suicidal Tendencies cover). Alleen is een fade-out van een maar liefst 2 minuten durende gongslag natuurlijk je reinste flauwekul! Zo kan ik ook lange liedjes schrijven, heren! Het beste nummer vind ik 'The Great Debate'. En ik ben erg subjectief, want in de refreinen van dat nummer is ontegenzeggelijk de invloed van Tool te horen: luister maar 'ns naar de zanglijnen van James en de hakkende gitaarsound. Gompietjompie, wat een fantastisch nummer! Ik heb de opnames pas kort voor de deadline van een vriend ontvangen (thanks Rey!), dus de muziek heeft eigenlijk nog wat meer tijd nodig om te laten rijpen. Maar de eerste indrukken van de eerste 5 luisterbeurten zijn erg indrukwekkend. En misschien worden de indrukken nog sterker als de songteksten ook bekend worden en het verhaal achter de muziek duidelijk wordt. Hoe de uiteindelijke productie nu werkelijk klinkt weet ik ook nog niet, daar ik de opnames op MP3 heb, maar deze klinken nu al bijna beter dan de productie van Metropolis, dat ik spijtig genoeg een beetje dof (te veel lage tonen) vond klinken. Maar dat het 4 februari in de Music Hall een feest wordt, dat moge duidelijk zijn! Pfff, het jaar is nog niet eens begonnen of ik heb nu al een kandidaat voor de beste plaat van het jaar 2002.

<< vorige volgende >>