Draconian - Arcane Rain Fell

Draconian - Arcane Rain Fell

Label : Napalm Records | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : 'Arcane Rain Fell' van Draconian leidt tot afzondering. Sluit de blinden, ban de drukte van het bestaan buiten, wees verzekerd van één uur stilte en rust om je heen. Schuif dan pas dit cd'tje in je lader en laat de muziek de rest doen. Laat je meevoeren door de magistrale betovering en ga op in de hemelse schoonheid van de muziek. Het is pas januari maar ik weet nu al rotsvast dat dit hoog gaat eindigen in mijn top 20 van 2005. Dit is namelijk één van de beste doom metal albums die ik in maanden gehoord heb. Alles klopt aan dit album, ja, zelfs de vrouwelijke vocalen zijn bloedstollend mooi.

De voorgeschiedenis van Draconian gaat terug tot 1994, het jaar waarin de melodische death/black groep Kerberos wordt opgericht. Op het einde van dat jaar vervoegt zanger en poëet Anders Jacobsson de band en wordt de naam veranderd in Draconian. Na een hele reeks demo's wordt in 2003 'Where Lovers Mourn' uitgebracht. Daarna wordt het geluid van de band trager, doomier en duister. Om begin 2005 met een waar meesterwerk op de proppen te komen. Het is een conceptalbum over gevallen engelen.

De cd opent beresterk met een magistrale opbouw. Na beluistering van dit eerste nummer weet elke doomfanaat al genoeg: dit is top kwaliteit. Een dreigend onweer nadert. De gevallen engel vlucht en schuilt onder een dode boom in de grijze nevelen. Het gedonder en de striemende regen maken plaats voor plechtig klinkende gitaren, mid tempo. Zanger Anders declameert onheilspellende teksten, gevolgd door een grunt om van te dromen, zo eentje met een rochelende lange adem, omgeven door melancholieke, nu plots lieflijke gitaren. Puristen mogen zich niet laten afschrikken door de (spaarzame) vrouwelijke vocalen, want de heel mooie zang van Lisa Johansson wordt vakkundig aangewend. Even doet het me aan In The Woods denken, even later, door de gesproken stukken aan Mourning Beloveth.

'Daylight Misery' is, voor doom begrippen, met zijn vijf minuten speelduur een compact nummer met ingrediënten als de immer aanwezige monumentale riffs, getemperd door lang aangehouden melancholieke gitaarnoten, plechtig gesproken interludia en trieste pianoklanken. Voluit gaan ze weer in de lofzang van de afvallige 'The Apostasy Canticle' dat buiten bezwerende stukken ook blastbeats en naar black metal neigende zang bevat. Natuurlijk hebben de meesters der doom My Dying Bride ook hier weer een zaadje geplant in de creatieve breinen van deze protagonisten der Zweedse doom. Verder vertoont het geluid van Draconian de meeste raakvlakken met Mourning Beloveth en The Prophecy.

'Expostulation' is een dreigende geëxciteerd voorgedragen tekst, terwijl het middenstuk van 'Heaven Laid In Tears (Angels' Lament)' wel zwaar leentje buur gespeeld heeft bij 'The Cry Of Mankind' van MDB (maar ik neem aan dat elke doomband dit wel had willen verzinnen). 'The Abhorrent Rays' rockt zelfs en doet me door de bas/gitaarlijnen denken aan vroegere Katatonia. Het album besluit met een re-make van 'Death, Come Near Me', waarin Ryan Henry van de Amerikaanse doomband Necare een gastrol vervuld (zang). Dit nummer gaat ongetwijfeld uitgroeien tot een klassieker! Vijftien minuten lang worden we ondergedompeld in een bad vol tranen van al het leed in de wereld, omzwachteld door dekens van melancholie, nippend aan de gifbeker der troost. Ooit gehoord van een hit in doom land? Dit is er één!

Wanneer ik de blinden terug openmaak, blijkt de grijze hemel mijn natuurlijke habitat te zijn en de striemende regen de verpersoonlijking van mijn verdriet. Alleen die dode boom zal in de lente terug groene bladeren dragen…

<< vorige volgende >>