Grave Digger - The Last Supper

Grave Digger - The Last Supper

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Eddy : Grave Digger is een Duitse band die zeker al twintig jaar meedraait. Toen ze net begonnen met hun carrire was ik ook al hevig aan het uitvinden hoe gaaf het heavy genre wel niet was. Toentertijd waren er tenminste nog genoeg radio en televisieprogramma's die ons voorzagen van onze muziek. Ook kocht ik verschillende Nederlandse en Duitse blaadjes om op de hoogte te blijven van de scne. De naam Grave Digger kwam ik dan ook regelmatig tegen in de hiervoor genoemde mediatypen. Voor de Duitsers zelf waren nogal goed te spreken over 'hun' Grave Digger, maar hier in Nederland werd de band nogal neergesabeld. Soms hoorde ik wel eens een leuk nummertje van deze jongens op de radio voorbij komen maar als ik dan naar mijn plaatselijke platenboer ging voor een wat diepere luistersessie kwam ik toch meestal wel bedrogen uit. Zodoende is de band Grave Digger nooit in mijn platenkast beland. Ik was deze groep dan ook glad vergeten totdat ik een exemplaar van hun nieuwe cd 'The Last Supper' op mijn bureau geworpen kreeg van mijn baas. Op het moment dat je dit leest ligt deze plaat al in de winkel. De groep rond Chris Boltendahl heeft voor dit nieuw product een nieuwe gitarist weten binnen te halen die zijn sporen al bij een andere 'schnitzel & pommes' band heeft verdient. Ik heb het hier over Manni Schmidt van Rage.

Ik wil graag beginnen met mijn conclusie over deze schijf. De titel 'The Last Supper' is een perfecte naam voor dit product, ik hoop namelijk dat de band nu eindelijk met pensioen zal gaan, want wat Grave Digger hier allemaal op deze schijf heeft geperst is al zo vaak gedaan. Ze zijn alweer heerlijk in herhaling gevallen en persoonlijk kan ik het maar moeilijk voorstellen dat deze Duitsers het al zo lang volgehouden hebben. De stem van Chris is nog altijd van de verschrikkelijke kwaliteit als twintig jaar geleden, de composities nog altijd even simpel. Het enige positieve van deze schijf en band zijn de muzikanten naast heer Boltendahl. Die kunnen er wel wat van en ze verdienen dan ook een betere band om hun vaardigheden te mogen laten botvieren. De ritmes die zij weten te produceren zijn zeker wel om aan te horen. Toen ik deze cd begon te beluisteren dacht ik zelfs voor een moment dat het wel eens een goede plaat zou worden. Het intro en het titelnummer lieten mij in die waan, maar daarna zakte 'diese scheibe' in als een kaarthuis. 'The Last Supper' blijkt daarna een naald in de hooiberg die ik helemaal niet wil vinden

<< vorige volgende >>