Dol Ammad - Star Tales

Dol Ammad - Star Tales

Label : Eyes Of Sound | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : 'A long time ago in a galaxy far, far away.'

Word je ook zo moe van al die betweterige recensenten die de meest onmogelijke en obscure bandjes torenhoge cijfers geven om redenen die onbegrijpelijk lijken? Sla de Aardschok, Kerrang!, Rock Hard of vooral de Headache er maar eens op na: de negens en tienen slaan je om de oren. Ook wij bij Lords Of Metal zijn er niet vies van: zoveel mensen, zoveel smaken. Mijn smaak is over het algemeen vrij overzichtelijk: het beslaat het hele metal spectrum, zolang het maar niet te vrolijk of te zoetsappig is. Stemmigheid, donkerheid, agressief, woede, lelijkheid, negativiteit, doom & gloom: dat zijn de mineurklanken waar ik van houd. Gloort er licht zonder zwart omlijst sarcasme? Laat maar zitten dan. Vrolijke liedjes, dat heeft toch geen diepgang? Zegt men. Het is het bekende euvel van positieve, blije muziek: het suggereert oppervlakkige muziek. Mensen lopen niet graag te koop met oppervlakkigheid, ook al is het slechts suggestief. Dol Ammad maakt positieve muziek, maar is allesbehalve oppervlakkig. Sterker nog: dit is weer zo'n onbekend, obscuur bandje dat gehonoreerd wordt met een belachelijk hoog cijfer. Geloof me, met die onbekendheid en obscuriteit kan het wel eens snel gedaan zijn en men zal in de loop der jaren vanzelf inzien dat 'Star Tales' veel meer is dan die duizenden andere (te) hoog gewaardeerde, maar uiteindelijk weinig relevante en in de vergetelheid geraakte releases. De eerste indicatie gaf Dol Ammad, onder leiding van ene Thanasis Lightbridge, met de twee jaar verschenen demo 'Electronica Art Metal' en de meer dan beloftevolle opnames zijn middels 'Star Tales' nu volledig ingelost.

Goed, tot zover dit onbetaalde promotiepraatje: want wat mag Dol Ammad dan wel niet zijn? Sec genomen is dit het Griekse antwoord op Therion. Bombastische metal met een zestienkoppig koor. Niks nieuws dus, alhoewel het aantal bands dat op Therion lijkt op een hand te tellen is. Qua invloed dus zeker een pluspuntje, al was het maar om de complexe moeilijkheidsgraad van dit type metal. Het puntje wordt een punt als blijkt dat andere invloeden elementen als het orkestrale van Bal-Sagoth, het klassieke van Nightwish en de symfonische space rock van Ayreon behelst. Leuk natuurlijk, maar nog steeds niet opmerkelijk. De punt wordt een stip als blijkt dat de band tevens grote inspiratie haalt bij niet tot nauwelijks eerder in de metal gentroduceerde artiesten als Jean Michel Jarre, Vangelis en Kitaro haalt. Synthesizergiganten die in muzikaal opzicht lichtjaren van onze metal afstaan. Okay, op zijn minst merkwaardig, onalledaags en wellicht bevreemdend en/of verontrustend, maar nog steeds geen reden om automatisch een gat in de lucht te springen. Maar de stip wordt tenslotte wel degelijk een vette uitroepteken als blijkt dat het (perfect) klinkende resultaat zowel verdomd toegankelijk als daadwerkelijk baanbrekend vernieuwend is. Deze plaat klopt aan (bijna) alle kanten.

Zelfs de invalshoek om origineel te klinken is origineel, want hoeveel pioniers zijn niet gevallen in de valkuil van ontoegankelijk en geforceerd geknutsel, waarbij hun vernieuwende kunsten vervolgens door slimme aasgieren kunstig worden uitgekristalliseerd? Dol Ammad heeft dat probleem niet, want de keyboardmelodien en het koorgezang zijn catchy as hell en daarom meteen al toegankelijk voor een groot publiek. Dubbel origineel dus. Het enige waar je aan zou moeten wennen is de werkelijk propvolle en dichtgeplamuurde sound van het album. De mix is zo dik en voluptueus gecomprimeerd, de op elkaar gestapelde synthesizers zijn zo hoog, het drumwerk is zo massief (door Alex Holzwarth van Rhapsody/Sieges Even) en het gemengde koor zingt zo massaal dat er nauwelijks plaats is voor gitaar. En laat dat nu net het belangrijkste instrument zijn voor 99% van de metalliefhebbers. Edoch, ik miste de zes snaren geen moment en in enkele nummers als 'Back To The Zone' komt er wel degelijk een gitaar nadrukkelijk om een hoekje scheuren. Door het drukke geluid komt weliswaar een enkel muziekfragment qua dynamiek een tikje in de verdrukking (het refrein in de zinderende opener 'Eclipse'), maar met een aantal avontuurlijke instrumentale en meer op sec synthesizers gente nummers heb je eigenlijk nauwelijks tijd om daar adem voor te halen. De plaat zit met zijn twaalf nummers volkomen logisch in elkaar en luistert niet als een bundeling met losse liedjes, maar als een dik uur durende ruimtevaartreis door een muzikaal universum van onontdekte sterrenstelsels en supernova's.

Therion had met hun laatste 'Lemuria / Sirius B' een dubbelalbum nodig om (weer) tot grote hoogte te kunnen stijgen. Dol Ammad presteert evenredig, maar dan met een debuterend enkel album. Een grensverleggend debuut dat wellicht een toekomstig ijkpunt zou kunnen gaan worden in de almaar doorevoluerende metal. De Luke Skywalker van de metal is geboren en luistert naar de naam Thanasis Lightbridge.

<< vorige volgende >>