Blood Farmers - Permanent Brain Damage

Blood Farmers - Permanent Brain Damage

Label : Leafhound Records | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Eigenlijk is het te gek voor woorden dat recensenten zoals ik hier nog hun vrije tijd aan opofferen. Want waar praat je over? Meer dan vijftien jaar geleden waren er vier knaapjes uit New York die een beetje liepen te rommelen met logge, lelijke metal en pleurden hun rommel op een cassettebandje. Voor de allerjongsten onder ons: dat is materiaal waar je analoog op download met een snelheid van 60 seconden per minuut, niet van Internet, maar van vinyl, een soort van voorloper van de CD-R. Die cassettebandjes kon je ook gebruiken voor een demo. In de prehistorische tijden voor de geprefabriceerde Febo-muziek van Idols, Starmaker, Men2Be en Raffish een gebruikelijke methode om je op auditieve wijze te presenteren voor een groter publiek. Die tijden zijn natuurlijk al lang passé. Daarbij ging het toentertijd bij Blood Farmers om een armoedige stapeltje van nog geen honderd tapes (straattaalpseudoniem voor cassettebandje). How underground can you go? En nu, dertien jaar na die teepjes (straattaalschrijfwijze voor het pseudoniem van cassettebandje), wordt het aan de andere kant van de wereld (Japan) door een vage fan op CD geperst en hoopt men het vervolgens in het derde continent (hier dus) aan de nietsvermoedende metalhead te slijten. Moet je dan voor elke scheet die ergens op de wereld gelaten wordt aandacht besteden? Heel Zuidelijk Azië ligt in puin, er zijn wel belangrijkere zaken. Nou, dan besteed je daar toch lekker aandacht aan? Zet ik lekker nog dit CD'tje op, want deze logge, lelijke metal is mooi van lelijkheid.

Blood Farmers zijn fans van twee genres: doom metal en horror films. Dus combineren ze Black Sabbath, Pentagram en Saint Vitus met samples en fotomateriaal uit horror B-films (zo is bassist Dr. Phibes vernoemd naar een klassiek personage uit een parodie op de Hammer films). In vijf lange nummers met een totale speeltijd van vijftig minuten (twee nummers nemen een kwartier in beslag) en aangevuld met een live track van hun afscheidsoptreden uit 1996 - dopen ze hun trage riffs in een dikke kom met paddestoelen en 'Sweat Leaf' en waaieren ze door het hele psychedelische universum. Ja, dat is net even lullig voor de doompuristen onder ons, want net als bijvoorbeeld Acrimony en Bongzilla is dit niet anders te categoriseren dan stonerdoom. Het resultaat is daarentegen wel dat het dertien jaar na de opnames nog steeds de spacecakekruimels van tafel blaast en als een bungeejumpend aambeeld in je hoofd rond stuitert. Dat heeft die vage fan uit Japan goed ingezien. Helemaal verwonderlijk is dat ook niet, want dat mannetje speelt zelf ook in de bij doomadepten roemruchte band Church Of Misery. Hoe het ook zij, het maakt in ieder geval nieuwsgierig naar de al jaren onvindbare, enige studio album van de Blood Farmers (het in 1995 uitgebrachte titelloze album op hét doom label van de jaren negentig: Hellhound) en hun doorstart met de band M-Squad waar ze ook nog twee albums mee hebben opgenomen. Maar eerst komt er zowaar een nieuw album uit van de Blood Farmers zelve, want jawel: ook zij hebben hun doomheads weer bij elkaar gestoken. Dus al is een scheet nog zo klein en schijnbaar nietszeggend, je weet het dondersgoed: juist deze stinken het meest.

<< vorige volgende >>