Tristania - Ashes

Tristania - Ashes

Label : Steamhammer/SPV | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Tristania duikelde in 1998 onverwacht mijn leven binnen als voorprogramma van Haggard. Leuk, maar ik was niet echt onder de indruk, in tegenstelling tot mijn mannelijke compagnons die gretig scharrelden naar het toen verkrijgbare 'Widow's Weed'. In de daarop volgende jaren bekeek ik Tristania meermaals live, maar nooit was ik zo onder de indruk als nu, na kennismaking met het nieuwe album 'Ashes' dat vanaf 24 januari 2005 in de winkels ligt. Want dit is toch wel andere koek! Geen uitgesproken gothic metal met de zelfverheerlijkende zangeres als overweldigende nachtegaal, maar een agressief werkstuk dat een veelzijdigheid laat horen die ik nimmer verwacht had uit deze hoek.

Voor het eerst slaat een Tristania cd me met verbazing en welt een spontaan enthousiasme op vanuit het diepste mijner ziel. 'Ashes' vangt verbluffend hard aan met een mix van grunts en gewone mannelijke gezangen. Slechts hier en daar legt Vibeke de mooie accenten. Gitarist Anders vertelde me al dat dit hun meest agressieve werkstuk is, en ik moet het nog geloven ook. Deze positieve indruk krijgt een vervolg in het opvallende duistere 'Equilibrium', niet gespeend van enige doomy tendensen, en spannend opgebouwd rond de drie vocalisten die heden ten dage streven naar harmonie in de nieuwe composities. Gaan we hier de beste release ooit van de groep tegemoet? Wis en waarachtig, want ook 'The Wretched' is een staaltje van verfijning. Een Oosterse sfeer heerst in dit nummer en de mannelijke vocalen zorgen samen met het strijkje voor meer diepgang.

Vibeke komt dan weer meer aan bod in het gevoelige 'Cure', omgeven door een wolk van melancholieke gitaren en toetsen blijft de algemene sfeer eerder duister en dat kunnen we alleen maar toejuichen. Het vertrek van Morten Veland, nu toch al enkele jaren geleden, is mooi opgevangen door Kjetil Ingebrethsen (grunts) en Osten Bergoy (clean vocals) als stevige ondersteuning van Vibeke's zang. Zij geven een kronkelig nummer als 'Circus' meer punch. Daar zijn de stevige riffs en speelse toetsen natuurlijk ook debet aan. Donkere basklanken leiden naar rauwe grunts. Daarna neemt het nummer terug een kalmere wending met ingetogen vocalen. Deze wispelturigheid maakt dat dit nummer wat moeilijker te doorgronden is. Daar staat het op gitaar gerichte 'Shadowman' tegenover, dat me wat melancholie en gitaarlijnen betreft zelfs aan Anathema doet denken. Een viool completeert dit gevoel. Een prachtig nummer met veel onderhuidse spanning! Dit gevoel van euforie blijft me vergezellen in 'Endogenisis' dat een perfecte balans vindt tussen wellustige grunts, akoestische gitaren en viool. Halverwege volgt een kentering door een plechtig zingende Vibeke, heerlijke momenten van bezinning die een brug slaan naar een atmosferische climax.

Tristania zal er met dit staaltje van compositorische bijna perfectie moeiteloos in slagen de fans met verstomming te slaan en bovendien ook nog veel nieuwe zieltjes winnen. En als dat geen stap voorwaarts is in hun toch al succesvolle bestaan…

<< vorige volgende >>