YOB - The Illusion Of Motion

YOB - The Illusion Of Motion

Label : Metal Blade | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : Een zware doom nevel stijgt op uit de immer desolate grijsheid van Eugene, Oregon, USA. We hebben het hier over YOB. De groep deelde al met ontelbare groepen het podium en heeft dus een stevige live reputatie opgebouwd. Het trio rond gitarist/zanger/oprichter Mike Scheidt is niet aan zijn proefstuk toe. 'The Illusion Of Motion' is het derde album van deze zwaargewichten en bevat zowel het kortste nummer - 'Doom # 2' zes minuten - als het langste nummer uit hun bestaan: de titeltrack klokt maar liefst zesentwintig minuten!

Maar het album vangt aan met twee 'middellange' werkstukken, toch nog goed voor elf tot dertien minuten. Met deze wetenschap bij de hand weten jullie al dat de band zijn tijd neemt om de luisteraar in te palmen. En lukt daar wonderwel in zonder te gaan vervelen. Je hoort de wind razen over verlaten landschappen, langzaam zwelt het gitaargeweld aan. Een apocalyptische, ruimtelijke sfeer die middels gefluister en vervormde gitaren losbarst in een orgie van geluid. Het is bezwerend en intrigerend. Je kunt YOB het best vergelijken met Electric Wizard, de benadering en uitvoering van hun muziek vertoont vele overeenkomsten.

De zang van Scheidt is helder en scherp, doorklieft de ultrazware riffs met gemak. Het huis davert op zijn grondvesten. Het is een weldoend gevoel om mee te deinen op deze golven van expressieve overdrive. Puur en intens, twee eigenschappen van 'proper doom', zijn hier ruim vertegenwoordigd. Al zijn vergelijkingen met Sleep en Sons Of Otis niet uit de lucht, denk hier zeker niet aan traag voort slenterende doom metal (behalve in de titelsong waar ze wel hun tijd nemen om los te komen). 'Doom # 2' rockt verbeten en Mike zingt niet altijd met een geknepen, creepy stemmetje maar gooit er ook geregeld grommende death grunts tegenaan. De bewering dat doom metal eentonig is gaat hier niet op, zelfs niet in de uitgesponnen composities. YOB roep ik bij deze uit tot de doom band der desert sessions! Kenners weten dan dat enige psychedelica en stoner invloeden hen eveneens niet vreemd zijn. Maar de grens tussen doom en stoner is wel eens meer flinterdun.

<< vorige volgende >>