Thee Maldoror Kollective - A Clockwork Highway

Thee Maldoror Kollective - A Clockwork Highway

Label : Code 666 | Archiveer onder industrial / ebm

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Wees eens eerlijk tegenover jezelf. Wat denk je als je aan Italiaanse metal denkt? Kijk eens diep in dat infarcte hartje van je en geef toe dat, hoe open-minded je ook denkt te moge zijn, je er niet een al te hoge pet van op hebt. Waar gastcolumnist Marco ons enige tijd geleden duidelijk maakte dat Scandinaviërs de Japanners van de thrash metal zijn, daar denk jij, nee, daar wéét jij dat Italianen niets anders zijn dan de hoeren van Helloween. Het is de verspaghettisering van de metal. Een power metal invasie met het tactisch en offensief inzicht van de Jostiband tijdens een spelletje Risk. Ook al zijn er legio bands die deze stelling bevestigen - en ik generaliseer lustig mee - toch zeg ik je dat we ongelijk hebben.

Want is het niet zo dat Aborym de black metal met een nieuwe dosis dodelijk gif heeft geïnjecteerd en Ephel Duath nieuwe samenwerkmogelijkheden heeft aangeboord tussen metal en jazz? En, of je het nu leuk vindt of niet, heeft Rhapsody met hun nieuwe album het begrip power metal niet eigenhandig (en m.b.v. Christopher Lee, een symfonieorkest en een barokensemble) naar een hoger plan weten te tillen? Drie voorbeelden die de edelmetaalmoeheid niet alleen in Italië een halt weten toe te roepen, maar van invloed zullen zijn op de mondiale evolutie van metal. Daar is nu met het vierde album van Thee Malodoror Kollective een vierde voorbeeld bijgekomen. Ook al zijn de linken met metal bij deze band steeds schaarser geworden…

Twee jaar geleden verraste de formatie met 'New Era Viral Order', een naargeestige symbiose van elektronische darkwave en black metal. Dit nieuwe album gaat nog een paar stapjes verder de elektronische snelweg op en laat de (black) metal ver achter zich, een intense zwartgalligheid en enkele snerpende, diep weggedrukte gitaarpassages daargelaten. De band neemt uitgebreid de tijd om met de hallucinerende, beklemmende sfeer van de nummers je in een auditieve houdgreep te nemen, soms oplopend tot wel tien ('Babilonia Cafe') tot vijftien minuten ('An Affecter Of Change'). Dreigend gesproken filmfragmenten, hysterisch vervormde vocalen, industriële samples van Laibachiaanse proporties, inktzwarte ambient-passages dat Cold Meat Industry en VidnaObmana laat smaken als een broodje warm vlees en onderhuids gotische waanzin waar de vleermuizen juist géén brood van lusten. Al dit zorgt voor een continue, pulserende stroom van repetitieve geluiden waar je je of godsgruwelijk aan begint te ergeren, of tot extatische borderline-gekte weet te drijven. Niet voor niets doet de albumtitel denken aan een combinatie van Kubrick's 'Clockwork Orange' en Lynch's 'Lost Highway'. Tel daarbij op dat TMK niet alleen merkwaardig en eigenzinnig is, ze zijn ook ronduit angstaanjagend. 'A Clockwork Orange' is een van de meest verontrustende, enge muziek dat ik in lange tijd heb gehoord. Welterusten Freddy, Henry & Hannibal: meet your worst nightmare!

Het is jammer dat door die gayparade van power metal bands de Italianen een stereotiep stigma opgelegd krijgt als zijnde de metalen inquisitie van de Village People, want vlak hieronder opereren inventieve metalmaffiosi als Ensoph en TMK die met verwrongen, maar hypercreatieve geesten de mogelijkheden binnen de extreme metal verder oprekken. Al zullen het waarschijnlijk uitzonderingen op de bovenstaande regel zijn.

<< vorige volgende >>