Olympos Mons - Conquistador

Olympos Mons - Conquistador

Label : Limb Music | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Eddy : Uit Finland heb ik op het moment Olympos Mons in mijn cd-speler draaien. De naam is afgeleid van de hoogste berg op Mars en is tevens de grootste vulkaan die de mensheid bekend is. Deze band is niet bang om enkele instrumenten te gebruiken die ik niet zo vaak in dit genre tegenkom. Noem mij maar eens bands die gebruik maken van harpen en doedelzakken. Olympos Mons is vrij nieuw, ze werden slechts twee jaar geleden pas opgericht. Dit gebeurde toen gitarist Jari Sundström zanger Ian E. Highhill ontmoette tijdens een onvergetelijk avondje muziek ergens in een klein dorpje in Finland. Toen deze twee gasten nog drie andere figuren wisten te overtuigen om samen een groepje te beginnen was de band een feit. In Augustus 2002 brachten deze Finnen hun eerste demo 'Seven Seas' uit. Deze werd in de media prima ontvangen en zo kregen de jongens een deal los bij Limb Music in April 2003.

Die platenmaatschappij tastte in de buidel en nu is zojuist de eerste plaat 'Conquistador' de markt opgeslingerd. Je kunt op deze schijf genieten van een gevarieerd aanbod aan lekkere metal. 'Seven Seas' is het eerste nummertje dat begint in een soort Metallica-achtige stijl en veranderd dan in een vrolijk nummer die me doet wanen dat ik op het moment in Schotland verkeer. Natuurlijk komt dat vooral door de doedelzakken die hier en daar gebruikt worden. 'Stars' heeft het soort intro dat je ook kunt verwachten op de nieuwe wereldschijf van Rhapsody. Het is duidelijk dat de Olympos Mons kerels niet bespaard hebben op het gebruik van allerlei orkestrale toestanden om het geluid van hun muziek voller te maken. 'The Last Light Of The Moon' is een zwaar en langzaam nummer met een verhalende songtekst. De mooie gitaarsolo wordt ingeluid door paardengeluiden, regen, donder, schreeuwgeluiden en nog meer van die gimmicks die je tegenwoordig uit een keyboard kunt persen. Het verhaal gaat verder met 'Wanted Man'. Als je van Stratovarius houdt dan zal je dit nummer zeker appreciëren. Ik durf zelfs te stellen dat als je niet beter wist dat je zou denken dat dit Stratovarius zelf zou zijn. Zelfs de zanger klinkt hier ontzettend veel als Kotipelto. Dan is het tijd om naar de kerk te gaan, zo wordt het volgende nummer in ieder geval ingeluid. 'Black' zoals dit beest genoemd zal een van mijn favoriete nummers worden. Je wordt getrakteerd op heerlijke dubbele basdrums en een heerlijk gedreven ritme. 'Through The Ice And Snow' begint met middeleeuwse instrumenten en blijkt opnieuw een nummer met een sterk Stratovarius karakter. De volgende twee composities 'Black Desiree' en 'Cleopatra' is een mix van snelle metal verweven met Arabische tonen. 'The Princess Of Saba' is wederom een hoogtepunt, een lekker snel nummer vol met gemoedswisselingen. Het vierde nummer in rij dat over een of ander vrouw handelt is 'Lady In White'. Opnieuw worden we terug naar de middeleeuwen gebracht met prachtige geluiden uit die tijd. Sowieso weet deze groep het totaalbeeld aardig op te peppen met de mooist mogelijke geluiden. Erg aantrekkelijke vind ik de koorachtige zangpartijen die mij veel aan die van het Franse Heavenly doet denken. Het laatste nummer is tevens het titelnummer. Een dodelijk mooie compositie die meer dan tien minuten mag duren. Olympos Mons eindigt deze cd met een knal en heeft met dit werkstuk mijn volledige aandacht voor een eventuele opvolger.

<< vorige volgende >>