Dismal Euphony - Python Zero

Dismal Euphony - Python Zero

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Zeg Horst, waar blijf je nu met die Metalquiz-CDRom? Ik wil eens m'n metalkennis testen. Maar ja, als je hem niet wilt uitlenen, dan luister ik wel naar deze nieuwe CD van Dismal Euphony. Ben ik in ieder geval weer op de hoogte van de laatste ins & outs in de metalmuziekvarianten.

Want dat is toch een beetje m'n conclusie na het beluisteren van deze 5de cd alweer (incluis hun mini 'Spellbound') van Dismal Euphony. Ze weten volgens mij niet precies wat ze nu willen. Misschien dat ze net als ik een te brede smaak hebben en daarom van alles maar een beetje doen. Een beetje veel dark/gothicmetal is er in elk nummer wel te vinden, alleen wordt dat soms aangelengd met een beetje black/death ('Plasma Pool', dat in de lijn ligt van At The Gates en Amon Amarth), of toefjes dark wave en NIN-industrial (resp. het eerste en tweede gedeelte van het wat vreemde, maar wel intrigerende 'Birth Reverse') tot zelfs tegen Chris Isaak aanleunende countrythrash (!) ('Flineye' zal ongetwijfeld genspireerd zijn door de countrythrash van de Desperados). Ook The Rolling Stones komen zelfs nog langs middels het gitaarriffje van 'Paint It Black' in het thrashy beukende titelnummer. Maar dat zullen ze wel niet expres bedoeld hebben.

Zangeres Anja klinkt weer prima (helder, krachtig en niet zo 'Duitserig'), maar zoals gewoonlijk heb ik weer flink wat te kankeren op die typische mannelijke 'fuckalen' uit Duitsland. Godverdegodver, leer toch eens zingen, stelletje stomme moffen! Of ga anders gewoon grunten of krijsen, want dan maakt een valse noot niet zoveel uit. Maar nu verziek je soms flink de sfeer in zo'n nummer. Dus gewoon de bas spelen Ole, en verder gewoon je smoel houwe! Of ga anders solliciteren bij Crematory, daar lusten ze wel pap van dat soort krakkemikkige stemgeluiden (Ja, sorry hoor, maar soms word ik een beetje agressief van onbegrip en vergeet ik m'n goede manieren).

Ze eten dus nogal wat van verschillende walletjes, en toch: was ik na de eerste luisterbeurt(en) wat teleurgesteld, na flink op de repeat-knop te hebben gedrukt dreigen de nummers toch wel tot een coherent geheel te komen. En belangrijker nog: de nummers beginnen na de vele luisterbeurten ook niet te vervelen. Ja, op die stronteigenwijze bassist-die-zo-nodig-denkt-te-moeten-zingen na, ben ik uiteindelijk toch wel content over de kwaliteit van deze cd.

<< vorige volgende >>