Bethlehem - Mein Weg

Bethlehem - Mein Weg

Label : Red Stream | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Vera : Bethlehem is een behoorlijk mysterieuze groep. Ik heb kunnen achterhalen dat ze sinds 1991 bestaan en sinds 1994 albums uitbrengen, dikwijls met een andere zanger. Op 'S.U.I.Z.I.D.' (1998) was dit zelfs Marco Kehren van Deinonychus. 'Mein Weg' is het vijfde volledige album dat men uitbrengt en is wederom in het Duits gezongen (dit was al een poosje zo). Het is een apart album dat meteen mijn sympathie wegdroeg door zijn spontaniteit en heldere underground productie (ja, dat bestaat!).

Het is onbegonnen werk om hier een stijl op te plakken, maar dark metal zou de beste omschrijving zijn, al zijn er door de zang en blast beats zeker black metal elementen in de muziek aanwezig. Het album duurt exact een uur maar door zijn diversiteit verveelt het geen moment. 'Mein Weg' is een authentieke, eigenzinnige plaat.

Hier is nadere uitleg nodig, fragmentarisch als het album zelve. 'Aalmutter' doet me in eerste instantie aan Rammstein denken, zowel de harde riffs als de meer sentimentele benadering verderop in het nummer. Heel toegankelijk en ondersteund door zweverige toetsen. 'Allegoria' vangt aan in diepe duisternis met droevige pianoklanken, dan volgen doordringende, weemoedige gitaarklanken die me aan de new wave van The Sound doen denken. Maar het nummer heeft ook keiharde uitvallen en donkere mannenkoren. 'Knochenkorn' neigt terug meer naar de mechanische dictatuur van Rammstein. Het meer dan acht minuten durende 'Frl. Deutsch' begint met aarzelende gitaarklanken en een stevige baslijn. De vocalen zijn hier beschouwend. Omgeven door een wolk van atmosferische klanken is hier plaats voor experimentele biebjes en wobbels. Maar men keert allengs terug naar de basis van gitaar en bas, gesproken fragmenten, puristisch, charmant, naïef…

Bij 'Felbel Fittich' denk ik meteen: dit ken ik. Dit is een cover van 'Nothing Else Matters' (Metallica). Net of ik bij een verblijf in Oost Europa uitgenodigd wordt op een concert van de plaatselijke band. Goed, er zijn een paar andere accenten, maar het vakantiegevoel steekt de kop op. Punk rebellie is hen ook niet vreemd. Te merken in het onstuimige 'Dr. Miezo' en later in mindere mate in 'Im Sog' al gaat dit meer de kant op van Die Deutsche Welle. 'Dr. Miezo' evolueert later naar een stapsgewijze compositie met ook nog enige Rammstein elementen. Duistere basklanken en staccato drums beheersen 'Elf Soffitten'. Verder ook veel zweverig gitaarwerk. Terug naar de basis. Sterk! Daar is 'Einsargen' dan weer lichte kost tegen, ondanks zijn bijna doomy riffs swingt dit nummer wel. En gaan we hier dan weer meer richting Paradise Lost. Maar wat ik hier beschrijf duurt nooit lang, hoor. Even later klinkt het alweer helemaal anders. Afwisseling is troef dus. Gewoon goed entertainment.

Zoals je merkt is 'Mein Weg' een bont allegaartje en kan ik er in komen dat men deze cd presenteert als een verzameling van alles waar Bethlehem voor staat. Een knappe luisterplaat voor de meer avontuurlijke zielen onder ons. Wie houdt van een gestructureerde coherentie zoekt beter een ander album.

<< vorige volgende >>