Die Apokalyptischen Reiter - Samurai

Die Apokalyptischen Reiter - Samurai

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Je kon er vergif op innemen, of, in het geval van de albumtitel, er harakiri door plegen: Die Reitermannen zouden hun extreme randjes verder glad slijpen. Was er met het vorige album, 'Have A Nice Trip' al een weg ingeslagen die deed vermoeden dat de band een aantal van de meer extreme metalstijlen van zich wilde afschudden, op dit vijfde studioalbum hebben we hiervoor het onweerlegbare bewijs. Die Reitermannen hebben definitief de black en death metal invloeden overboord gekieperd en zijn verworden (gevolueerd?) van een potpourrimetalband tot een soepel geoliede, thrashy heavy metal band: Alsof je luistert naar Sodom die een heavy metal plaat opneemt.

Het eeuwige probleem dat ik heb bij Duitse subtopartiesten in de metalscene, is dat de poppy melodielijntjes - om een groter publiek te bereiken - te voorspelbaar zijn. Of het nu met folk is (In Extremo, Subway To Sally), industrial (Oomph!), gothic (Wolfsheim), klassiek (Rage) of gewoon pure Judas Priest-klonerij (Powergod, Primal Fear etc.): na de eerste paar tonen weet je precies hoe de deuntjes gaan. Men maakt zich er te gemakkelijk vanaf (of men kan simpelweg niet beter) en compenseert het met een roomvette productie en wat metalen kabaal. Ik hoor zelfs in de R&B spitvondigere melodielijnen, verdorie! Bij Die AP gluurt die voorspelbaarheid ook om het hoekje, maar weten door een rijke variatie aan instrumenten (o.a. ook piano, elektronica), diverse gemoedsgesteldheden (van diabolisch boos in 'Der Teufel' tot sullige easy tune la Mike Flowers Pops in 'Lazy Day'), muzikale opwinding en enthousiasme, en professionele, zij het wat gladde productie (Tue Madsen: Heaven Shall Burn, The Haunted, Mnemic) vooralsnog mijn opdoemende teleurstelling de kop in te drukken.

Wat voor hen pleit is dat, ondanks de knieval voor toegankelijker materiaal, de muziek wel zeer kenmerkend Die AP blijft. Een eigen stijl, of op zijn minst een eigen sound, ook al is het minder extreem dan voorheen. Ze hebben de springerige, bijna joviale ondertoon in hun optimistische agressie behouden, evenals de kunst om binnen de strakker aangetrokken metalgrenzen met een onderhoudende diversiteit aan songmateriaal voor de dag te komen dat menig band overstijgt. Zanger Fuchs klinkt in 'Rock 'n' Roll' eventjes meer Lou Koller (Sick Of It All) dan Tom Angelripper, en laat zich even later weer van de musculaire Manowarkant zien in de verplichte metalhymne 'Reitermaniacs'. Daarbij zitten er nog steeds, zij het subtieler dan ooit tevoren, wat folky ritmes en melodietjes in hun muziek verstopt.

Door het meer homogene karakter van de plaat zal de band waarschijnlijk nu wl een zaal als 013 kunnen overtuigen (de vorige keer stonden ze tijdens het No Mercy Fest zich het apezuur te werken voor een volle zaal ongenteresseerde apenvlooiers), en ik gun het hen ook van harte, want een aantal nummers zijn verdomd aanstekelijk ('Eruption' of het speedy 'Silence Of Sorrow'), maar ik mis toch een beetje het avontuurlijke, gedurfde karakter van hun vorige platen. Helaas, ook Die Reiter worden volwassen. Typerend hiervoor is het nummer 'Roll Your Heart', waar in het refrein 'Roll, roll, roll, roll, roll your heart' ik iedere keer geneigd ben mee te zingen met 'Row, row, row your boat, gently down the mainstream'.

Vooral het laidback, jazzy neuzelliedje 'Lazy Day' en het bijna instrumentale, gesynthetiseerde slotakkoord 'Northern Lights' zou je van een band met 'Apocalyps' in de naam niet durven verwachten. Niet willen ook. De apocalyptische ruiters van weleer draven nu als trouwe postkoetsiers op een veel veiligere route. Zij zullen hierdoor veel meer mensen oppikken dan tijdens hun voormalige ritten langs ontoegankelijke kronkelpaadjes, maar de spanning en avontuur van weleer wordt hierdoor wel een beetje gemist. Maar, laten we wel wezen, deze 'Samurai' is voor de meeste mensen al avontuurlijk genoeg.

<< vorige volgende >>