Anorexia Nervosa - Redemption Process

Anorexia Nervosa - Redemption Process

Label : Listenable | Archiveer onder black/pagan metal

Release type: Full-length CD

Tormentor Erich : "Waar heb jij last van?”, vroeg mijn wederhelft toen ik schaapachtig naar deze cd stond te kijken. "Ik heb last van een heel groot vooroordeel”, zei ik. "Hoezo?”, vroeg ze. "Nou, ik vind de naam Anorexia Nervosa een belachelijke bandnaam, en daarbij komt dit heerschap ook nog eens uit Frankrijk, en daar hebben ze voor wat betreft gewoonweg geen fatsoenlijke metal bands” zuchtte ik. "Tja”, wist mijn vrouwtje te melden "jij wil zo graag de recensist uithangen, dan zul je hiermee ook maar je vrije tijd mee moeten zien door te brengen, veel succes”. En dus begon ik met enige tegenzin aan deze cd.

En wat blijkt? Niet alleen God, nee, ook Satan straft onmiddellijk. Mijn wederhelft vroeg na een paar dagen of er niet eens wat anders op kon, en "nee” was het enigste antwoord dat ik kon geven. 'Redemption Process' is namelijk een heerlijk black metal met synths plaat geworden. De zeven nummers (45 minuten) vliegen voorbij. De tracks zijn volwassen en doordacht. De riffs, de overtuigende (soms tragische) zang en de strakke drums zorgen voor een prima fundament van snelle, felle en ook bombastiche black metal. Maar het zijn de kleine dingen die het hem doen. Zo weet de drummer telkens weer mijn aandacht op te eisen door veelvuldig op de bekkens te tikken, waardoor er een soort van nuance verschil ontstaat ten opzichte van al die andere drummers in dit genre. Ook de afwisseling in de nummers zelf mag er zijn. Ik denk bijvoorbeeld aan die zware riff in het logge tussenstuk tijdens 'Antiferno', of het mid-tempo begin en het moordend tempo op het eind van 'Sister September'. Het melodieuze gitaarspel tijdens 'Worship Manifesto' mag er ook zeker wezen en de track 'Codex Veritas' is eigenlijk het aanspeelpunt van dit schijfje: een moord tempo, vet beukwerk en ook weer kleine klassiek getinte rustpuntjes. Anorexia Nervosa weet heel goed waar hun sterke punten liggen, en tijdens de afsluiter 'The Sacrament' laat men dit alles nog eens samensmelten tot een grote finale. En voor die mensen die zich afvragen of er dan werkelijk niets valt te zeuren: de gitaren hadden wat harder in de mix mogen staan. Desondanks kan ik echter steevast concluderen: weer een vooroordeel minder en een prima cd erbij!

<< vorige volgende >>