Pain Of Salvation - Be

Pain Of Salvation - Be

Label : Inside Out | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Minachtend, hooghartig en neerkijkend op al die ploeterende middelmatige metalbandjes die in de marge lopen te rommelen in de hoop op een beetje persaandacht: dat is regelmatig hetgeen wat ons, de schrijvende metaljournalistiek, wordt verweten. Als zij het zo goed weten, ga dan zelf spelen i.p.v. ons bandje een beetje lopen af te kraken, is de welbekende repliek. Nou, soms wten wij het inderdaad gewoon beter. Het gros van de metalmedia loopt heus niet zomaar wat te verkondigen en heeft geen enkele behoefte aan vriendjespolitiek. Al was het alleen maar omdat je anders de klacht van lezers krijgt dat de journalistiek lles maar leuk vindt en torenhoge cijfers uitdeelt. Dus enige kritiek hebben ze maar te slikken. Zeker die flutbandjes die het verdienen.

Maar soms kan je je als recensent zo klein en nietig voelen. Dat je iets op je pad tegenkomt dat zo doordacht, ingenieus en ronduit heersend geniaal is, dat je je te klein voelt om er iets over te durven schrijven: "Wie ben ik eigenlijk wel om hierover een oordeel te durven vellen? Nu ben ik zo verwaand om niet al te vaak last te hebben van zo'n soort minderwaardigheidsgevoel, maar met dit vijfde Pain Of Salvation studioalbum zit ik toch met een probleem. Vijf kwartier lang laat de band horen, overeenkomstig met de al net zo immens indrukwekkende voorgangers 'The Perfect Element (pt.1)' en 'Remedy Lane', dat ze wederom zichzelf hebben overtroffen. En dat niet alleen, ze zorgen ook voor het verzetten van de bakens van progmetal. Was het voormalige op Dream Theater-geschoeide geluid al sinds jaar en dag gevolueerd tot een fijn- en diepzinnigere vorm van progmetal en liet frontman Daniel Gildenlw zijn intelligent verwoorde emoties (vooral op 'Remedy Lane') de vrije loop zoals nimmer eerder gedaan in de metalscene (zelfs Mike Baker's dramatiek in Saviour Machine wordt in emotionele passie overtroffen), nu was het ook tijd om het muzikale concept van de band verder overhoop te gooien. Met een werkelijk bizarre, schier eindeloze songtitellijst met subtitels, bijtitels en overkoepelende titels die allemaal ook nog eens in het Latijn zijn geformuleerd lijken de pretenties wel een parodie. Lijken, want de muziek zelf klinkt meer als een wonderbaarlijke metalmusical-reis.

Waar je met muziekhistorische hoogtepunten als 'Tommy', 'Operation: Mindcrime' en 'The Wall' de losse muziekstukken nog wel op zichzelf kan beoordelen, is het conceptuele karakter van 'Be' (theosofische vraagstellingen met betrekking tot het ecologisch en humanitair verval) zodanig complex en tegelijkertijd toch zo homogeen opgebouwd dat je jezelf n de CD tekort doet door het "maar een beetje door te skippen om te horen of het wel aardig klinkt. Daarom zeg ik nu tegen 95 procent van de lezers: laat dit album liggen! Blijf er met je tengels vanaf! Maar zij, zij die niet hun (voor)oordeel binnen een paar minuten klaar hebben liggen, maar daadwerkelijk moeite willen doen om de samenhang en de indrukwekkend uiteenlopende stijlen op deze CD te willen doorgronden, zullen versteld staan van de impact en het perfect kloppende hart/karakter van de plaat. Daar zal je wel wat voor moeten doen, want deze CD geeft zijn kracht niet zomaar prijs! Zweten zal je, zwoegen, maar uiteindelijk zal je maar wat dankbaar zijn als de kwartjes rijen dik gaan vallen.

Nu klinkt het nog vergezocht als ik vertel dat PoS zoveel in hun eclectische en melodieuze metal betrekt dat op papier waarschijnlijk tegen zich zal werken. Zo lopen hun invloeden en muzikale hints uiteen van filmmuziek van Yann Tiersen's 'Amelie' en Michael Nyman's 'The Piano' (in 'Pluvius Aestivus' (welke trouwens start als een hommage aan de tune van The X-Files)), kerkorgels zoals Bach ze het liefst had gehoord ('Omni'), diverse gesproken teksten, voorganger 'Remedy Lane' krijgt nog een enkele reprise (vooral 'Imago' begint als een variant op 'Chainsling') tot zelfs een stukje waarin ze zich de Five Blind Boys Of Alab..eh, Zweden wanen ('Nauticus') wat vervolgt wordt met een heuse 'white-ass nigga' skit dat niet zou misstaan op een Dirty South rap CD. En dit is nog maar een hle kleine greep. Dus luister zelf. En nog een keer en nog een keer, en nog een keer, en hoor de logica en vanzelfsprekendheid ervan. Je snapt hopelijk wel: op dit niveau wordt gekissebis over productie en instrumentbeheersing ver, hl ver achter ons gelaten. Het enige wat er aan deze CD ontbrak is dat ik niet in janken ben uitgebarsten, maar dat koste me meer dan eens (zoals in het wonderschoon breekbare 'Iter Impius') de grootst mogelijke moeite. Deze recensie leest zoals je Pain Of Salvation luistert: op de toppen van het emotionele kunnen. Wellicht zal voor meerderen van U dit over uw gevoelsmatige verdraagzaamheid heen schieten en vervallen in pathetisch gejammer. So be it.

Want to Be or not to Be, that's the question dat Hamlet zich zelf stelde. Nu, vierhonderd jaar later, geeft Pain Of Salvation het enige, juiste antwoord. Misschien duurt het nu wederom vierhonderd jaar eer men deze Shakespeareaanse metaalmeesters wl op waarde weet te schatten. Hopelijk niet.

<< vorige volgende >>