System Of A Down - Toxicity

System Of A Down - Toxicity

Label : Sony Music Entertainment | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Een van de belangrijkste metal-releases van het jaar! Dit zeg ik even om vriendjes te maken onder de old-school metalheadsNOT! Maar eerlijk gezegd keek ik naar de deze CD van System Of A Down (SOAD) nog meer uit dan naar de onlangs verschenen Slayer. Want het debuut van deze Armeense Amerikanen uit 1998 sloeg bij mij in als een willekeurige Arabische brokkenpiloot in een gemiddelde Amerikaanse wolkenkrabber. De CD verscheen in de tijd dat 'nu metal' nog gewoon (?) spooky core werd genoemd en de desbetreffende bandleden voldeden qua uiterlijk dan ook volledig aan die beschrijving. De volbeschilderde zanger Tarkan stond met zijn zwarte Sinterklaasbaard en zijn driftig fulminerende politieke ideen de nieuwe Che Guevera voor Armeni uit te hangen: als een kruising tussen Zack De la Rocha (ex-Rage Against The Machine) en de gekke stemkunsten van Mike Patton (Fantomas/Mr.Bungle). Maar bovenal waren het de liedjes die verrasten: weliswaar typisch 'new metal', maar met een behoorlijk eigen(wijze) draai. Zenuwachtig, zenuwtergend, zeg maar zenuwslopend gespeeld en gezongen (bij niet-liefhebbers worden ze dan ook wel Syndrome Of A Down genoemd). Bloedje intens gespeeld, maar waarbij de melodieuze, rustige stukken sterk genoeg zijn om op zichzelf te staan. Niet zoals bij de meeste huidige nu metal-bands dat je zit te wachten tot ze weer gaan beuken - hoewel S.O.A.D. dat natuurlijk ook behoorlijk doet - nee, de nummers zijn als geheel gewoon verdomd sterke composities met een eigen smoel en een zanger met een zeer aparte identiteit en kwaliteit. 3 jaar geleden speelden ze dan ook Sepultura compleet van het podium in Den Haag (als voor-voorprogramma van Slayer) en ook op Dynamo '99 maakte ze een behoorlijke indruk, hoewel sommigen het 'Mike Muiriaanse' politieke geouwehoer van Tarkan nogal storend en gaapverwekkend vonden. In de tussentijd is hun performance wat dat aangaat nogal veranderd als ik hun TMF-registratie van hun snikhete Lowlands-optreden mag geloven. Tarkan houdt tussen de nummers nu zijn mond en gitarist Daron Malakian heeft, de wat meer populistische, praatjes op zich genomen. Wellicht begrijpelijk - zeker het publiek van Lowlands in ogenschouw nemend-, maar vanuit het oogpunt van het karakter en de originaliteit van de band toch een tikje jammer. Nu dan, 3 jaar na hun debuut, komt 'Toxicity'. Een CD waar ik zo reikhalzend naar uitkeek dat ik me prompt een week in de releasedatum vergiste, waardoor ik anders mijn loftuitingen nog in de vorige Lords-issue had kunnen proppen. Is achteraf gehoord maar goed ook dat ik dat niet gedaan heb, want mijn eerste indruk was een tikje teleurgesteld. Ik had er wellicht te veel van verwacht: alwaar de eerste CD mij compleet verraste, deed dat deze CD niet. In eerste instantie althans. Maar circa 78 luisterbeurten verder (tja, ik heb hier op m'n vakantie in Sicili toch niets beters te doen. Hardrock bestaat hier niet: 2 weken Siciliaans leven betekent welgeteld een genoteerd hardrock-T-shirt - nog wel een van Testament, maar dat jochie dat hem droeg een beetje bekijkende kreeg ik niet de indruk dat hij wist wat hij aanhad. En vanuit een popiejopie-autootje hoorde ik nog 'Smells Like Teen Spirit' dreunen: dat is tutti 'metal' Sicili) was mijn indruk inmiddels veranderd in diepe bewondering. 14 nummers en 14 keer kippenvel: geen vullertjes en geen 'space moments' in de liedjes: geen zinloos tijdgerek of flauwekullerig gepiel. Resulteert in een fiks aantal 'short but sweet' songs waar veelal de melodieuze en/of beukend gespeelde agressie overheerst, maar in enkele nummers geniet een meer episch karakter de boventoon ('Aerials' en het titelnummer). Zelfs hun voorvaderlijk, Armeens bloed komt muzikaal nog even langs in 'Science' en een titelloze 'secret track'. Het zijn allen perfect uitgewerkte metal-songs waarbij ik deze CD uiteindelijk zelfs wat consistenter vind dan hun toch al behoorlijk evenwichtige debuut. Slipknot, Coal Chamber en andere Kornf(l)akers mogen dan wel (nog) populairder zijn: artistiek gezien vind ik deze band er met kop en schouders bovenuit steken. Hierbij dan ook een visionaire quote uit de metal-encyclopedie uit 2025 onder het kopje 'nu metal': Korn pioniert, Slipknot grossiert, maar System Of A Down triomfiert! Maar waarom dan geen 10? Tja, omdat ik zou willen dat Rick Rubin hun volgende CD zou produceren en omdat de bonus-CDRom je computer op tilt doet slaan: even een driewerf Fuck You naar Sony: Fuck You, Fuck You, Fuck You! Ehoh, kom ik er nu achter dat Rubin deze CD al wl geproduceerd heeft! Over wishful thinking gesproken! Maar dan had ik toch nog iets meer Slayer-achtige scherpte in de sound gehoopt. Maar Horst en alle andere metalheads van den oude stempel: kom 'ns wat dichter bij. Ik wil jullie even iets toefluisteren. Ja, kom maar dichterbij. Nee, ik bijt niet. Ik zal het jullie zachtjes in je oor fluisteren: NU METAL RULES!!!!!!


Horst : Rustig maar Dr. Smith'je, de aardige zuster zal je zo je medicijnen brengen...

<< vorige volgende >>