Winds - The Imaginary Direction Of Time

Winds - The Imaginary Direction Of Time

Label : The End Records | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Vera : Voor het bespreken van Winds heb ik mijn tijd genomen. Dus heb ik de cd beluisterd bij het krieken van de dag wanneer een moedige septemberzon mijn prieeltje opwarmde, maar ook in de avondschemering als de nakende herfst al tekenen schetst in het argeloze achterland. Ik heb het beluisterd in bloednuchtere toestand, ik heb het beleefd in de nevelige contouren van een fles wijn. Uit al deze testen kan ik maar één conclusie trekken: 'The Imaginary Direction Of Time' is een wereldplaat!

Ik ga hier meteen bekennen dat ik een beetje bevooroordeeld was, want na het lezen van een review van voorganger 'The Reflections Of The I' was ik al in licht ontvlambare toestand. Winds telt in de gelederen namelijk twee leden van Arcturus, een progressief gezelschap in de ware zin van het woord dat me in het verleden ook al kon bekoren. Ik spreek hier over drummer Jan Axel von Blomberg (aka Hellhammer van Mayhem, tevens bekend van The Kovenant) en gitarist Carl August Lidemann (aktief in Tritonus). Desalniettemin is de essentiële initiatiefnemer van Winds de klassiek geschoolde pianist Andy Winter.

De klassiek getinte progressieve metal die Winds ons presenteert op hun derde teken van leven wordt naar grotere hoogten gestuwd door de melancholieke cello en vioolklanken van een strijkerensemble en de magnifieke pianoklanken van Andy Winter. Maar laat ons daarbij zeker niet de belangrijke vocale inbreng van Lars Eric Si vergeten te vermelden, want deze winnaar van de Grammy is de toegevoegde waarde die dit werkstuk verheft boven anderen. De emotie en kracht die Lars legt in de beschouwende teksten draagt bij tot het euforisch gevoel dat me overvalt bij beluistering.

Van bij de eerste vioolklanken en duistere grafstem die 'What Is Beauty?' opent tot de laatste pianoklanken van 'Infinity' worden we getrakteerd op een muzikale trip die wellicht het antwoord geeft op deze eerste titel. De vingervlugge gitaarloopjes van Carl mogen dan ontegensprekelijk een progressieve inborst hebben, hier is veel meer aan de hand want nergens verliest de band zich in overdaad. De momenten van reflectie zijn talrijk en het integere karakter van de muziek blijft behouden, zodat Winds nergens bombastisch klinkt maar eerder duister. Het gevaar voor te veel contemplatie wordt netjes vermeden door het sprankelende gitaarwerk van Lidemann en het betere mepwerk van Blomberg. Voor het passende artwork is beroep gedaan op Travis Smith, een meester in melancholie. In de filosofische teksten vinden we flarden die ons even doen stilstaan bij de gang van zaken in een menselijk bestaan, met de positie van de mens in tijd en ruimte als centraal aspect. Terwijl 'Theory Of Relativity' al een gevoelige gitaarsolo bevat, vervolgt Winds zijn compositorische hoogstandjes met het drieluik 'Visions Of Perfection' (met close harmony vocals en gitaarspel als ontluikende bloemen), 'The Fireworks Of Genesis' (onderga de betovering van het wonder des levens) en 'Under The Stars' (weemoedige pianoklanken). Het is juist door het samengaan van het talent van deze vier muzikanten dat we zo'n verrukkelijk resultaat krijgen.

Het is eenzelfde fascinatie die ik voelde bij beluistering van Opeth en Green Carnation, niet eens zo vreemd want Winds deed me meermaals denken aan deze twee innovatieve bands. En toch is Winds anders en uniek. Het heeft dan ook geen zin om elk nummer afzonderlijk verder te bejubelen want hier gaat niemand halverwege afhaken. Als metal dan toch een huwelijk met klassieke muziek dient aan te gaan, geef mij dan maar Winds. Alleen een bovenaardse interventie van de muze deed hen komen tot dit.

<< vorige volgende >>