Danzig - Circle Of Snakes

Danzig - Circle Of Snakes

Label : Regain Records | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Ik ben een groot liefhebber van Prong. Tommy Victor is de King. 'Beg To Differ', 'Prove You Wrong', 'Cleansing', allemaal geweldig. Zelfs die comeback plaat 'Scorpio Rising' van twee jaar terug was geen koffie verkeerd. Hetzelfde verhaal met Danzig. Zijn eerste vier "Volumes' zijn allemaal een vakkundig staaltje van duistere krachtpatserij. Maar gooi die twee niet bij elkaar, want dan is het niet te vreten! Danzig lijfde op 'Vol.5 - Blackacidevil' Tommy in en dat was een complete mislukking. Glenn Danzig had twee albums nodig om er weer een beetje bovenop te komen. Net als je denkt dat Glenn weer met olijfolieglimmende spieren en ouderwets topfit een glorieuze comeback maakt met een ouderwets zwartvlammende schijf, valt Onze Metalen Musselman ongenadig hard op z'n muil. Eerst al knock-out gemaaid door de North Side Kings (de befaamde stoeipartij tussen Glenn met de zanger van de North Side Kings ken je vast wel: Danzig ging gestrekt bij de eerste de beste rechtse hoek), nu laat hij zich voor de tweede keer murw beuken door z'n teruggekeerde sparringpartner Tommy. Twee keer binnen een paar maanden een pak voor je sodemieter, dat kan niet goed zijn voor een man.

Dat is het dus ook niet. Met een opvallend ondermaatse productie rommelt Zijn Koninklijke Duisternis zich op vermoeiende wijze door een collectie weinig geïnspireerde songs heen, waarvan alleen het filmisch, wat Wagneriaanse openingsstuk 'Wotans Procession' (een instrumentaaltje dat niet zou misstaan als intro op een brute black black metal plaat), het dreigende, meeslepende 'Skull Forrest' en nog een paar nummers een klein, heel klein beetje de poorten van het Duistere Kwaad op een knersend kiertje weten te zetten. Het grote euvel is eigenlijk dat het typische, waarschijnlijk doelbewuste geluid juist averechts werkt op de sfeer van de nummers. In aanzet goede ideeën worden volledig de das omgedaan door een geluid waar zelfs Lars Ulrich vraagtekens bij zou zetten. Tommy zet soms z'n tanden lekker in z'n snaren ('HellMask'), maar het knalt allemaal niet. Waar het pikzwarte duisternis zou moeten verbeelden, daar gloort nog een waterig maantje door de wolkenbrij. Waar een sinistere winterwind de zwartgalligheid van je sokken zou moeten blazen, daar krijg ik trek in een kopje bosvruchtenaanmaaklimonade. Het geluid had gewoon veel zwaarder, strakker en eventueel (liefst) veel meer metal moeten klinken. Luister maar eens naar het slotnummer 'Black Angel, Dark Angel': die had niet misstaan op 'How The Gods Kill', mits het geluid niet zo sloppy had geklonken. Glenn, je bent een krent. Had nou gewoon iemand (Billy Anderson) naar de productie laten kijken. Nu komt dit album te staan naast je live album 'Live On The Black Hand Side' (file under: kutgeluid), welke een bewijs is dat het geluid op 'Circle Of Snakes' altijd nog slechter had kunnen zijn.

Wederom haalt onze gespierde Satanskind zijn oude niveau niet, en hij zakt nu nog dieper door het ijs door de geluidstechnische malaise. Gezien de door hemzelf getekende Medusa die de albumhoes siert zou Glenn maar eens aan een carrière move moeten gaan denken. H.R. Giger zou hem best als leerling willen aannemen. Of anders kan ons Jerommeke ook nog in een andere sector aan de weg timmeren. Bijvoorbeeld als regisseur of misschien zelfs als tegenspeler van top(zware) actrices als Jenna Jameson die het artwork in het boekje… eh, vullen. Dan niet te veel aan de gewichten hangen, Glenn. Je weet wat ik bedoel: veel dynamiet, maar een klein lontje. En Tommy, ga jij i.p.v. Glenn's creativiteit weer eens heel snel een Prong cd'tje in elkaar timmeren!

<< vorige volgende >>