Rush - Feedback

Rush - Feedback

Label : Atlantic Records | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Het is bijna niet voor te stellen, maar zelfs bejaarde symfodinosauriërs zijn ooit jong geweest. Al moeten we daarvoor ver, heel erg ver terug in de tijd. In het geval van de Canadese progtrots keren we terug naar, niet geheel verwonderlijk, de jaren zestig. Waarschijnlijk waren de drie jongens vroeg volwassen, want hun favoriete pubertunes beperken zich op deze cd nauwgezet tot de tweede helft van de jaren zestig: verspreid over acht liedjes is slechts vijf jaar herkauwende rockgeschiedenis op dit tussendoortje samengesteld. Maar goed, het plaatje kost slechts een tientje, dus daar maak je geen ongelukken mee, en het is ondanks de nogal uitgemolken bandkeuzes toch nieuwswekkend om te horen wat Rush er van gebrouwen heeft.

De nummers zijn allemaal redelijk natuurgetrouw nagespeeld, dus niet met Rushiaanse symfotactieken getransponeerd naar symfoverantwoord materiaal, maar, op de (warme, volle en toch authentieke) productie en de onlosmakelijk herkenbare stijl van de drie Rushici na, klinkt het alsof je naar je (groot?)vaders platenkast luistert. De gekozen nummers zijn meestal niet de meest voorspelbare arbeidsvitaminenhit van de bands, en als ze dat wel doen - zoals met 'Shapes Of Things' van The Yardbirds - gaan ze met een wat te zeikerig ondertoontje net de mist in. Daarentegen beginnen ze wel meteen akelig prettig van start met het eveneens overbekende 'Summertime Blues', de rauwe eerste generatie hardrock van Blue Cheer dat toentertijd (1968) het nummer al uplifte van rock'n'roller Eddie Cochran. Kans schijnt behoorlijk groot te zijn dat we dit nummer op 1 oktober ook in het Ahoy horen galmen. Misschien spelen ze ook het andere nummer van The Yardbirds, 'Heart Full Of Soul', dat me in een Rush-jasje best bevalt. Beide zijn trouwens van de Jeff Beck-periode, maar ook Eric Clapton komt met Robert Johnson's 'Crossroads' op dit schijfje aan bod met zijn bluesy proto-hardrock van Cream. Naast The Yardbirds is ook Neil Young met z'n Buffalo Springfield tweemaal vertegenwoordigd. Tsja, Canadezen nietwaar? Vooral in 'Mr. Soul' zet Alex Lifeson z'n gitaar even lekker in de heerlijk rommelige Neil Young-stand. Een prima versie van The Who's 'The Seeker' en het prijsnummer, Love's 'Seven And Seven Is', maken deze mini alweer vol. Leuk tussendoortje, maar meer voor de fans (van Rush of van de gecoverde artiesten) dan voor mensen die zoeken naar aparte coverversies. Ach, we moeten tenslotte niet allemaal Mambo Kurt willen heten.

Tracklist:

1. Summertime Blues (Blue Cheer versie - 1968; oorspr. van Eddie Cochran - 1958)
2. Heart Full Of Soul (The Yardbirds - 1965)
3. For What It's Worth (Buffalo Springfield - 1966)
4. The Seeker (The Who - 1970)
5. Mr. Soul (Buffalo Springfield - 1967)
6. Seven And Seven Is (Love) - 1966)
7. Shapes Of Things (The Yardbirds - 1966, ook bekend van Gary Moore)
8. Crossroads (Cream versie - 1968; oorspr. van Robert Johnson - 1936)

Persoonlijk voetnoot: erg blij ben ik met Rush' versie van 'Seven And Seven Is'. Volgens mij was dit tòt 1967 zo'n beetje het hardste nummer aller tijden en de splijtende gitaarsolo van Alex die je hoort is niets meer of minder dan het origineel van Love. Een band dat in de psychedelische hippiehoek veel lof oogste met zweverig introverte, akoestische folkpopklanken op 'Forever Changes': de overtreffende trap van een symbiose tussen Bob Dylan, The Doors en Pearls Before Swine. Logischerwijs viel Rush' keuze op het hardste nummer uit Love's repertoire, afkomstig van het al net zo fenomenale album 'Da Capo'. De oplettende platenzaakbezoeker herkent zowel in 'Forever Changes' als 'Da Capo' platenzaken in resp. Amsterdam en Utrecht (van hoeveel artiesten of albums weet je verder waar er platenzaken naar vernoemd zijn? Kijk, dat bedoel ik). Hopelijk zal dit Rush-steentje dan ook iets bijdragen aan de hernieuwde belangstelling van het onlangs weer verdienstelijk gereanimeerde Love van zanger/gitarist/componist Arthur Lee: een artiest die het geluk had met pech te worden achtervolgd (normaal gesproken erg handig voor de mythologisering), maar nooit werkelijk te ver is gegaan in zijn excessen (de verplichte drank en drugs, hier en daar een klapje te hard uitdelen en tenslotte wat gevangenisstraf), daarmee een terechte status heeft ontlopen die in compositorische context zijn minder getalenteerde tijdsgenoten Jim, Jimi en Janis wel hebben verkregen (ja, dat lees je goed, minder ja). Goed, ik dwaal af: we hebben het hier over een Rush coverplaatje. Uiteindelijk zou ik Rush' versie zelfs moeten prefereren want zij rocken een halve minuut langer door dan de van oorsprong net twee minuten durende sixtiesbeuker. Goed gedaan opa's! Goh, zou Geddy niet een ver familielid van Arthur kunnen zijn?

<< vorige volgende >>