Root - Madness Of The Graves

Root - Madness Of The Graves

Label : Redblack | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Vera : Root verdient respect want zij gelden als de oudste metal band van Tsjechiƫ. Ik had het geluk om hen in 2000 live aan het werk te zien op het Dynamo North Power Jam festival in Litomerice en was meteen onder de indruk van de bezwerende, duivelse act van zanger Big Boss, het wervelende gitaarwerk van Blackie en de muzikale prestatie van heel de groep.

Nu is de groep terug met een nieuw album, het zevende al, twee jaar na de release van 'Black Seal'. Sinds die cd vloog de groep er terug volop in met vele concerten en ook al is Big Boss inmiddels vijftig, zijn act is nog steeds even intrigerend. Het lijkt me ook alsof de groep steeds beter wordt. Elke track heeft een verklarende ondertitel en ook muzikaal valt er heel wat te beleven.

Nadat we door Big Boss himself op een uiterst imponerende manier welkom geheten worden, barst het gitaargeweld los. Het onheilspellende intro neemt zijn tijd om te ontplooien. De metalriffs van 'Then' zijn solide en dynamisch, het drumwerk lekker beukend. Big Boss heeft een uitgesproken stemgeluid (neen, geen grunt te bespeuren) waar menigeen wat aan zal moeten wennen, feit is dat hij geknipt is voor de duistere, lugubere teksten van de nummers in te zingen. De nummers zitten vol tempowisselingen en het solowerk van 'Ashok' dat overal opduikt om gitarist/componist Blackie te ondersteunen bezit eigenschappen van de traditionele heavy metal en daarbij hoeft ie niet in de schaduw te staan van stergitaristen als Malmsteen en Vai.

Een eerste hoogtepunt dat zich met bezwerende drums aandient is 'Madness Of The Graves'. In een track als dit is Big Boss op zijn best en zijn expressief stemgeluid weerspiegelt de macabere sfeer van het onderwerp. Een voorzichtige flirt met de Black Sabbath traditie. 'Talking Bones' opent met een draaiorgel, maar bevat ook flitsend gitaarwerk van de bovenste plank. 'Endowment' benadert zelfs een beetje de sfeer van Cradle Of Filth, maar kent een eigenwijze wending met gebiedende zang. Deze bijna black metal track is weer verfraaid met razendsnel gitaarwerk. Er zit zoveel in de muziek dat ze zich erg moeilijk laat omschrijven. 'Tree' is een doorjager dat men bijna technical death metal kan noemen, maar de daaropvolgende tracks 'Autumn' en 'In The Heart Of Darkness' hebben een meer episch karakter, zijn mid tempo en schitteren door gitaarsolo's. Tevens zingt Big Boss hier milder en gevoeliger.

Het album besluit met twee nummers die door Big Boss geschreven zijn en weerspiegelen zijn uitersten. 'The Last Gate' opent met kerkorgel, maar lijkt meer een occulte bezwering of een stamlied van occulte volkeren. Daar staat het mierzoete 'Afterwards' tegenover, dat ik nog best kan vergelijken met de verrassing 'Easy' op het Faith No More album 'Angel Dust'. Prachtig!

Root kan dus erg verrassend uit de hoek komen. Ze slaan er wonderwel in hun rijke verleden te mixen met nieuwe inspiratie. Het album vergt enkele luisterbeurten om te doorgronden maar is dan niet meer uit je cd-lader te branden.

<< vorige volgende >>