Runemagick - On Funeral Wings

Runemagick - On Funeral Wings

Label : Aftermath Music | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Je ziet onderaan 75 punten staan. Ja, ik weet heus wel dat je daar als eerste naar hebt gekeken. Als je nu bedenkt dat de vorige albums van Runemagick, ”Requiem Of The Apocalypse” en ”Resurrection In Blood”, hetzelfde aantal punten bij elkaar had gesprokkeld, dan denk je wellicht: "Daar zit niet veel schot in.” Maar inzake Runemagick zou ik dan toch willen opteren voor de invalshoek "lovenswaardige consolidatie”. Daarbij zijn die bovengenoemde twee albums door collegae besproken (en heeft Runemagick in de tussentijd ook nog eens 'Darkness Death Doom' uitgebracht), en ben ik slechts vaagjes met 'Resurrection In Blood' bekend, laat staan met Runemagick's albums uit de jaren negentig.

Een band met al een redelijke staat van dienst, niet in de laatste plaats door de CV van anchor man Nicklas Rudolfsson waarop Swordmaster, Sacramentum en Deathwitch staan vermeld. Niets van dit alles is terug te vinden op dit zevende album van dit Zweedse drietal, want ze gaan de diepte in met trage, hypnotiserende death metal met niet zelden een verdere vertraging naar log voortstuwende doom metal. Hun zware metal kan je ergens plaatsen in de hoek van Bolt Thrower (voortjakkerende, jagende gitaarakkoorden en… óók een bassiste), Disbelief en Alchemist (hypnotiserend effect), Necrophagia (filmisch karakter: zeker in het fantastische instrumentale 'Black Star Abyss') en met een vleugje doom van het Rise Above-label. Maar bovenal is er een allesoverkoepelende overeenkomst en dat is dat de riffs, melodieën en zware passages met een langzame, maar vet doorrollende groove is doorspekt.

Hetgeen waardoor ze toch een paar puntjes moeten inleveren (ze stonden lang op de 80 punten-grens, maar net als Nederlandse topsporters weten ze op het laatste moment, als de druk het hoogst is, niet door te drukken), is dat sommige passages in de nummers - waarvan vier nummers langer dan acht minuten - een tikkeltje aan de eenvormige kant zijn waarvan het repeterend riffen net niet het gewenste hallucinerend effect bewerkstelligt. Hierin moeten zij toch bands als Alchemist hun meerdere erkennen. Een nummer als 'Riders Of Endtime' klinkt daarentegen wel heel erg old school death metal anno 1986, maar dat pleit weer voor Runemagick.

Zelf, of in ieder geval hun platenmaatschappij, categoriseert Runemagick onder innovatieve black metal. Ja, als je dit black metal noemt, dan is dat inderdaad erg "innovatief” te noemen. Kortom: voor mensen van slepende en zwaar voortgroovende death metal met een fikse lik doom is dit een kleine vijf kwartier durende joint van prima kwaliteit. De plaat schijnt al een tijdje uit te zijn, maar zoals de Zwarte Kip al ons eerder vertelde en Runemagick nu ook duidelijk maakt: "Wat goed is, komt langzaam.”

<< vorige volgende >>