Threshold - Subsurface

Threshold - Subsurface

Label : Inside Out | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Hoe lang kan een band zich vernieuwen, dan wel verbeteren? In ruim 99 procent van de gevallen is de jeu er na een albumpje of drie, vier, vijf wel uit en valt de band of in herhalingen of uit elkaar. Een heel klein kliekje bands (bijv. Opeth, Neurosis, De Kift, Mike Patton, Tool) is in staat zich keer op keer te inspireren tot minimaal een artistieke consolidatie. Zelden kan namelijk een groep muzikanten een constante aanbod van hoogstaande kwaliteit leveren. Zelfs al heb je over de groten der aarde - Frank Zappa, Queen, Dream Theater, Miles Davis, Metallica, The Beatles etc. - iedere artiest heeft wel eens een of meerdere uitglijders geproduceerd. Nu klinkt het misschien gek dat ik in deze recensie refereer aan deze Groten der Moderne Muziek, maar ik zie niet in waarom ik Threshold zou afschepen met minder historisch belangwekkend vergelijkingsmateriaal. Kortom: hier spreekt een fan.

Het ondertussen zevende studio album - de vierde alweer met zanger Mac, die door de jaren heen vocaal zo gegroeid is dat hij nu onlosmakelijk is verbonden met het grootse Threshold geluid: wie is Damian? - leek op eerste hand de bevestiging van mijn stelling te zijn: Threshold begint bij de grote groep der herhalingbeoefenaars te behoren. De riffs waren wat minder venijnig, de melodielijnen wat minder pakkend en de algehele sfeer op de plaat is wat meer ingetogen dan de behoorlijk imposante voorganger 'Critical Mass'. Een kleine teleurstelling maakte zich van mij meester. Voor eventjes. Uiteindelijk bleek ik toch de zeggingskracht van Threshold's materiaal te hebben onderschat of de accuratesse van mijn beoordelingsvermogen te hebben overschat.

Threshold doet het namelijk gewoon weer: het maken van een werkelijk subliem metal album! Orenschijnlijk met iets minder majestueuze riffs dan voorheen, maar de melodische zeggingskracht van de songs groeit en groeit en groeit. Onmiddellijk al met het openingsnummer 'Mission Profile' laten ze horen hoe je complex opgebouwde en met heerlijke gitaarsolo's en ingenieus drumwerk doorspekte muziek in pakkende melodien kan verweven, zonder aan power in te boeten. Vooral het prachtige, meeslepende refrein behoort tot de hoogtepunten in het toch al zo imponerende oeuvre van Threshold. Ook de andere acht nummers staan weer bol van herkenbare Threshold ingredinten, met dit verschil dat door de subtielere melodielijnen het nu wellicht iets langer duurt voordat de nummers zich in je hoofd nestelen. Maar als ze er in zitten, krijg je ze er ook van je lang zal ze leven niet meer uit. Dat komt dan goed uit, kan je meteen flink meezingen als zij op 9 september in Zoetermeer samen met Dead Soul Tribe optreden: bij voorbaat al de progmetal-avond van het jaar.

Men spreekt al jaren over Threshold als de beste progmetal band van Engeland. Het wordt langzaam de hoogste tijd om dat zinsdeel van Engeland weg te laten. Mike, James, Jordan, John en John: de zet is nu weer aan jullie.

<< vorige volgende >>