My Dying Bride - The Dreadful Hours

My Dying Bride - The Dreadful Hours

Label : Peaceville | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

zJasper : Na de "Best of" cd's 'Meisterwerk 1' en 2 wordt ons vanuit de grauwe Midlands van Engeland The Dreadful Hours toegeschoven, een cd die als ondertitel wat mij betreft best 'Meisterwerk 3' had mogen hebben...want wat een prachtige cd is het geworden! Ik had net als velen de hoop een beetje opgegeven na '34.788 %...complete' die na vaker luisteren overigens best genietbare stukken bevat, en even leek het er ook op dat de band uit elkaar zou gaan, een gitarist, drummer en toetsenist/violist lichter. Tot het prachtige 'The Light at the end of the World' uitkwam, vol drama, melancholie en deathgrunts. Waar die cd erg leunt op het melancholische, doet de band datzelfde op 'The Dreadful Hours' op een vele malen duisterdere manier. De hele cd ademt een erg donkere en naargeestige sfeer uit, en daar bovenop wordt het gaspedaal soms ook nog eens flink ingedrukt. Zo bevat 'The Raven and the Rose' een snel stuk dat je haast als black metal zou kunnen bestempelen, en zijn de doublebass en de loodzware akkoorden niet van de lucht. 'La Piglie della Tempesta'zou je het best kunnen omschrijven als een duistere variant op 'The Cry of Mankind' met een zelfde soort constante gitaarlijn en slepend ritme. Het is een vrij apart nummer vergeleken met de rest van de cd. Opvallend is ook hoe zanger Aaron gegroeid is, hij zingt nu op veel meer toonhoogten dan voorheen. Ook is toetseniste Yasmin een waardevolle vervangster van Martin Powell geworden maar wordt er gelukkig niet geprobeerd om de viool te simuleren op de cd, want live viel dat toch tegen eigenlijk. Het laatste nummer 'The Return to the Beautiful' had zo op het debuut 'As the Flower withers' kunnen staan. Eh wacht even, het s een oud nummer, de band heeft 'The Return of the Beautiful' van die cd opnieuw opgenomen. Dit is n van mijn MDB-favorieten en ik hoop dan ook dat de band hem live zal gaan spelen, na 'Sear Me III', 'Symphonaire Infernus' en deze opname is alles mogelijk heb ik het idee. Deze versie wijkt weinig af van het origineel, eigenlijk zijn er alleen wat breaks met duistere geluiden (en een stukje 'The Bitterness and the Bereavement' op de achtergrond, nog een hint?) aan toegevoegd, en zelfs de blastbeat is in ere gelaten! Het is dus eigenlijk een eerlijk eerbetoon aan het verleden van de band, ik zat met een vriend al te speculeren welk volgend oud nummer de band zou aanpakken! My Dying Bride is wederom helemaal terug, de zon gaat weer ouderwets onder boven de Midlands. Ironisch hoe blij ik toch kan worden van al deze sombere droefenis!

<< vorige volgende >>