The Dillinger Escape Plan - Miss Machine

The Dillinger Escape Plan - Miss Machine

Label : Relapse | Archiveer onder punk / hardcore

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Die altijd moeilijke tweede plaat. Voor sommigen duurt het blijkbaar maar liefst vijf (!) jaar voordat ze met de opvolger durven aan te komen. Normaliter is zo'n tijdspanne de gewisse doodsteek voor het bestaansrecht van een band - zeker in deze hap-slik-weg-tijden van hypes, trends en een oververzadigde muziekmarkt - maar wat nu als het een band betreft die eigenhandig en slechts op basis van één enkele debuutalbum (okay, en twee ultrakorte EP's) zowel een volledige scene een ongenadig harde pak op z'n sodemieter geeft (hardcore) als de grondlegger wordt beschouwd van een compleet nieuw subgenre (mathcore)?

Nou, misschien wel precies hetzelfde. Want waar de fans vele jaren lang hun ongeduld hebben moeten tonen voor de opvolger van de baanbrekende waanzin op 'Calculating Infinity', daar heeft tDEP zeker niet stilgezeten. Los van het zichzelf helemaal het turelurende leplazerus en drie slagen in de rondte te hebben getourd, hebben ze ook in compositorische driften niet stilgezeten om het "oneindige te willen berekenen”. Natuurlijk, er staan weer een aantal maniakale kamikazevluchten op 'Miss Machine' die niet hadden misstaan op 'Calculating Infinity' (opener 'Panasonic Youth' en afsluiter 'The Perfect Design'), maar tussen deze twee nummers zit een belangrijk nieuw ingrediënt in tDEP's mathematische precisiebombardementen dat dit album wezenlijk anders maakt dan het debuut. Dan doel ik nog niet eens op nieuwe zanger Greg Puciato die een veel uitgebreider arsenaal aan vocale uitbarstingen te berde brengt dan zijn voorganger Dimitri. Of eigenlijk ook wel, want Greg's rijkere variatie aan keelklanken (75% breeduit brullen, 25% clean of ergens daartussenin) onderstreept juist dat nieuwe ingrediënt. En of dit nu komt doordat ze op tour zijn geweest met Mr. Bungle of dat hun mini-cd 'Irony Is A Dead Scene' is ingeschreeuwd door Mike Patton; de bewijzen zijn talrijk. De bewondering voor de geniale gekte van deze man is op 'Miss Machine' in ieder geval niet te ontkennen. tDEP buldert nu niet continu als een doordenderende shovel door je kop, maar houdt soms even dreigend de voet op de rem om dan des te harder toe te slaan. Een procedure dat in compositietechniek en uitwerking behoorlijk lijkt op Mike Patton's werk.

'Miss Machine' is dus niet zo zeer een opeenstapeling van Converge-meets-Meshuggah-op-78-toeren, maar bezit meer diepgang, variatie, afwisseling en in 'Phone Home' zelfs elektronische NIN-achtige verwijzingen (ook daar is een verklaring voor: zie de recensie van Error). Kortom: tDEP is gegroeid. Voor de opgefokte psychoten onder ons wie het niet krankzinnig genoeg kan zijn, verwijs ik door naar Ion Dissonance, maar voor hen die zijn meegegroeid met tDEP en wellicht stiekem hopen op een 'Calculating Infinity Revisited' en tegelijkertijd ook wel snappen dat tDEP geen zin heeft om in herhalingen te vallen, is deze cd - na de verplichte tig aantal draaibeurten! - een absolute kraker. En anders moeten de vele fans van Mike Patton-gerelateerde bands (exclusief Faith No More) zich maar eens mobiliseren rondom dit hoogwaardige, immer bloedstollend harde product. In historisch perspectief zal dit album wellicht minder baanbrekend en genremakend zijn dan 'Calculating Infinity', uiteindelijk draai ik dit nieuwe album met meer plezier. Ging het daar niet om met muziek?

<< vorige volgende >>