Blind Fury - Out Of Reach

Blind Fury - Out Of Reach

Label : Majestic Rock Records | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Re-release

Horst : Zo rond 1984/1985 waren er enkele Britse heavy metal bands wereldberoemd onder de Nederlandse headbangers, en met name combo's als Deep Machine, Satan en Blind Fury waren met grote regelmaat te zien op podia als Dynamo in Eindhoven. Het leuke van deze bands was dat de individuele leden te pas en te onpas bij elkaar in de band zaten of anderszins zaken met elkaar deden. Ook lang nadat voornoemde bands kwamen te overlijden bleven diverse ex-leden nog actief, waar we dan weer bands als Skyclad en Pariah aan over hielden.

Blind Fury was rond 1985 eigenlijk gewoon Satan, maar dan met Lou Taylor op zang in plaats van Brian Ross, met wie de band in 1983 'Court In The Act' had opgenomen. Voor zover ik me het nog kan herinneren wilde de wat rauwe heavy metal band een wat meer melodieuze koers varen, en ook was men niet echt gelukkig meer met de bandnaam, omdat men toch bijzonder weinig affiniteit had met Satanisme. Men produceerde welgeteld één LP, getiteld 'Out Of Reach' (1985), maar die bracht niet het succes waar de band op hoopte, en niet snel daarna lag deze line-up alweer op zijn reet. Ik zal je alle andere details verder besparen (daar kan je namelijk hele encyclopedieën over schrijven) en me verder beperken tot het feit dat 'Out Of Reach' nu, negentien jaar later, opnieuw is uitgebracht.

Is dit reden tot vreugde? Mwah, het is maar net hoe je het bekijkt. Toen de LP uitkwam was de muziek eigenlijk al een beetje achterhaald. Melodieuze heavy metal was over haar hoogtepunt heen (alleen een band als Iron Maiden bleef goed scoren), en ondanks het feit dat het songmateriaal best wel in orde was bleef je na het draaien toch met een beetje leeg gevoel zitten. Het wilde gewoon niet echt knallen, een typisch geval van 'net niet', zeker in een tijd dat de gemiddelde metal fan links en rechts ijzersterke platen uit Amerika om zijn oren kreeg. Aan de andere kant ademt deze plaat wel een zekere NWOBHM sfeer, er wordt er uitstekend gemusiceerd en Lou Taylor was een prima zanger. Mensen met een zwak voor muziek uit deze periode zullen aan deze re-release dan ook zeker geen miskoop hebben. Je kan je geld beter aan dit stukje nostalgie uitgeven dan aan hedendaagse prutsers als Morningstar (zie de recensie verderop in dit issue). Mocht je de LP versie al hebben dan is aanschaf alleen gerechtvaardigd als je die door de krassen niet fatsoenlijk kan draaien, want de plaat klinkt nog net zo 'fris' als in 1985 en van bonusnummers is geen sprake, en dat is een gemiste kans. Dat had de plaat namelijk een stuk interessanter gemaakt.


  Geen score

Deel deze review met je vrienden

<< vorige volgende >>