Neurosis - The Eye Of Every Storm

Neurosis - The Eye Of Every Storm

Label : Relapse | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Op het metalen kruispunt van Gustav Mahler, Godspeed You Black Emperor, Einstrzende Neubauten en The Spacious Mind.

Ooit een orkaan van stilte gehoord? Een bulderend geweld van sereniteit? Een zinderend lawaai van ingetogenheid? Als je snapt wat ik bedoel, dan kan ik je vertellen dat hier een nieuwe dimensie aan is toegevoegd wat je niet eerder zal zijn tegengekomen. Het is zoals de albumtitel al verraadt: een stormachtige rust. De zwaarste en meest massieve en ondoorgrondelijke band in het metal-spectrum is na hun oorverbrandende hitte van 'A Sun That Never Sets' en een album samen met ex-Swans Jarboe weer terug met een album dat minder extreem is. De vernietigende sludgedoom van weleer is tot een incidenteel minimum beperkt, zonder dat dit heeft geleid tot een minder effectief spanningsveld. Integendeel. De dreigende berusting en de introverte spanning groeien na enkele draaibeurten uit tot overweldigende proporties dat je zelden in de muziekgeschiedenis zal zijn tegengekomen. Brandt het machtige en toepasselijk getitelde openingsnummer 'Burn' je oorschelpen nog regelmatig tot een zielig hoopje as met diens majestueuze, symfonische sludge-muren; de overige songs laten een meer dynamisch en eclectisch Neurosis horen dan je voor mogelijk durfde te houden. Met meer rust en bezinning, maar daarmee ook een peilloze diepgang en veelvoudige gelaagdheid crerend dat innovatiever en effectiever dan je ooit van dit al bijna twintig jaar opererend gezelschap hebt gehoord.

Neurosis = voorheen expressionistisch peinture barbarisme; nu impressionistisch magisch realisme. Op voorhand nauwelijks voor mogelijk gehouden, maar zo waarlijk nog mooier, fascinerender, huiveringwekkender en uiteindelijk gewoonweg nog verpletterender en imposanter dan al hun voorgaande acht albums. In acht nummers en zeventig minuten nemen ze je mee in een postapocalyptische dimensie van desolate schoonheid en tonale erosie waarbij de wereld even volledig aan je voorbij trekt. Slechts de stelselmatig voorbijtrekkende vocale beklemming van Scott Kelly - waarbij nochtans bewonderenswaardige vergelijkingen opdoemen met artiesten als 'n schorre Mark Lanegan (Screaming Trees/QotSA), Nick Cave of Jeff Martin (Tea Party) - weerhoud mij om de volledige perfecte normering toe te kennen, dit omdat hypothetisch gezien de stemmen van zangmirakels als Maynard James Keenan of desnoods wijlen Johnny Cash de plaat wellicht een nog diepere en indrukwekkendere sfeer had weten mee te geven. Maar misschien ook wel niet. Derhalve, Tool's 'Lateralus' (2001) was de laatste keer dat ik door de impact van een cd het zo heftig uitbrulde van ongecontroleerd enthousiasme, en qua scheppende sfeer en muzikale duisternis is het niet toevallig dat het juist deze keer weer zover is: dit is namelijk een alles omver heersend, bergeniaal meesterwerk dat het menselijk besef bijna overstijgt. Neem jezelf serieus en durf 'The Eye Of Every Storm' te ondergaan. Je wereld zal niet meer dezelfde zijn.

<< vorige volgende >>