Amorphis - Am Universum

Amorphis - Am Universum

Label : Relapse | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Horst, ik en waarschijnlijk iedere metalhead zijn het erover eens: 'Tales From The Thousand Lakes' zal nimmer overtroffen worden. Maar goed, dat is net als een 'Number Of The Beast', een 'Left Hand Path', een 'Reign In Blood' of een 'Thriller' (hahahaha!) ook zo goed als onmogelijk. Dus quit shitting, Amorphis heb al jaren geen ruk meer met death metal te maken, maar zijn in navolging van een Paradise Lost de laatste jaren steeds verder van überhaupt metal verwijderd. Ik bedoel: een saxofoon!?!?!??! Hun huidige muziek is met een beetje fantasie zelfs moeilijk hardrock te noemen…het valt meer onder progressive seventiesrock met een nineties-sound (of hoe zeg je dat anno 2001: een eenentwintigste eeuw-sound?). Dus probeer dit 'Am Universum' te luisteren zonder in het achterhoofd het geweldige '1000 Lakes', maar meer als een logisch vervolg op hun commercieel goed boerende metalafscheids-cd 'Tuonela' (Top 50 in de Duitse albumlijsten!). Dat kost wellicht een beetje moeite, althans: dat had ik, maar nadat de cd toch menige overuurtjes heeft gedraaid, puur alleen omdat ik elke Amorphis-cd leuk móet vinden van mezelf en dat alleen kan om hun latere cd's maar zo veel als mogelijk te draaien is mijn uiteindelijk opinie over deze cd dan ook voor mezelf redelijk bevredigend (je hebt daar ook zo'n jeukwoord voor: groeiplaatje, weet je wel?). Maar ja, of bevredigend nou genoeg is? De 'softies' van Relapse Records, zullen met deze cd eerder een fanbasis aanboren onder de progressieve seventiesrock-luisteraars dan dat hun voormalige deathmetal-fans hun ook nog maar één blik waardig gunnen, als ze al niet ten tijde van 'Elegy' waren afgehaakt. Want niet alleen een saxofoon wordt bij menig nummer tevoorschijn getoverd, maar ook een hammond-orgel komt voorbij scheuren. Dit pakt mijns inziens uitstekend uit in de geweldige psychedelische seventiesrocker 'The Night Is Over', dat in klasse alleen nog wordt overtroffen door het openingsnummer 'Alone', dat op dit moment op single zelfs nummero uno staat in Finland! Ook de overige 8 nummers zijn uitstekend verzorgd ('Drifting Memories' en 'Grieve Stricken Heart' zijn bijvoorbeeld ook van die prachtige nummers), hebben mooie melancholische melodieën, waarbij men toch het tempo er redelijk inhoudt, zanger Pasi Koskinen zing prima en de saxofoon past wonderwel prima in deze muziek (!!!!): eigenlijk alles komt superprofessioneel over. Er ligt hen eigenlijk niets meer in de weg om met deze plaat ook het 'warme broodjes'-stadium te bereiken. Of het zou wellicht die spuuglelijke hoes moeten zijn. De jeugdige agressiviteit, de intensiteit en de snelheid van weleer heeft definitief plaatsgemaakt voor melancholie, hit-potentiële arrangementen en volwassenheid (ja, het is maar waar je van houdt). Dus progrockers die Amorphis nog niet kennen: try them out! Ik zelve kan m'n goedkeuring over het gebodene wel uitspreken, maar toch… die 'Tales From The Thousand Lakes' blijft immer in m'n achterhoofd beuken.

<< vorige volgende >>