Galadriel - World Under World

Galadriel - World Under World

Label : Metal Age Productions | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Het Slovaakse Galadriel is al een hele tijd bezig (sinds 1995) en bracht eerder vier behoorlijk goede albums uit. Wel is het zo dat hun bestaan in februari 2003 even aan een zijden draadje hing toen drie oorspronkelijke leden, ook de zangeres, de band verlieten. Het was geen sinecure om nieuwe leden te vinden, maar Galadriel getuigt van doorzettingsvermogen door in de zomer van 2003 al enkele concerten te doen met gastmuzikanten. Ook dit album is nog opgenomen met gastmuzikanten. Maar de laatste berichten luiden dat Dodo Datel (zang, bas, programming), Tomax Gabris (lead gitaar, programming) en Matus Hanus (gitaar) nu drie volwaardige vervangers gevonden hebben waarmee ze verder kunnen werken.

Van al deze chaos is gelukkig niets te merken op 'World Under World'. Want het album klinkt volwassener en beter dan ooit. Ene Lydia Lacova zingt nu op vier van de tien tracks. Grunts en heldere mannelijke vocalen zijn prominent aanwezig. In drie nummers zorgt de viool voor mooie momenten. Zo heeft 'Under Wings Of The Fallen One' een ruimtelijk geluid met nieuwe elektronische elementen, maar daarin wordt gelukkig nooit overdreven want het is uiteindelijk toegankelijke death metal met veel tempowisselingen. Gewone zang en grunt wisselen elkaar af terwijl Lydia nog enkele vrouwelijke accenten legt. 'The End Of Eternity' is meteen een nummer dat een geweldige dynamiek heeft. Tussen al het vocale geweld is het de viool die de boventoon voert en overgaat in een zalige gitaaruitbarsting. Wanneer Lydia zingt, meestal geflankeerd door heldere mannenzang komt een licht folk element boven en we weten dat dit goed samengaat met de energie van death metal en grunts. Een mooi staaltje hiervan is 'Imaginary Sins'. Het gitaarwerk klinkt ook hier weer heel intens en is heel de cd opmerkelijk te noemen.

Toegankelijke death metal met fluisterstemmen en moderne biebjes ertussen volgen in 'Bleeding Heart's Poetry' en 'Noxious Humanity'. Maar liefst vijf mannelijke zangers zorgen voor heel wat afwisseling buiten de grunts en de omfloerste zang van Nathuruus, omgeven door gitaren met veel echo, is weer eens wat anders ('Insanity Suffering'). Alleen het stampende 'Sex In The Underworld' hadden ze wat mij betreft achterwege mogen laten. Maar dit wordt ruim goedgemaakt door het slepende 'The Grave Is The Last'. Het is de enige track die echt doom metal is, met wanhopig gesproken teksten, de viool in een glansrol gevolgd door gevoelig gitaarwerk en een repetitief melodietje dat 'The Cry Of Mankind' van My Dying Bride zijn bezwerend karakter bezorgde.

<< vorige volgende >>