Godflesh - Hymns

Godflesh - Hymns

Label : Music For Nations | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Kregen we onlangs nog 2,5 uur durende verzamelaar van Godflesh ('In All Languages') in onze mik, nauwelijks 2 maanden later verder wordt me de nieuwe CD 'Hymns' in de schoot geworpen. En heel toevallig op dezelfde dag dat ik in een winkeltje hun allereerste debuut 'Godflesh' (uit 1988, de CD-release is van 1990) tegenkwam, waarvan ik eigenlijk al jaren dacht dat ik deze thuis had liggen. Tja, op een oud, aftands tapeje dus. Kortom: zo luisterde ik al bijna 10 jaar niet meer naar deze band - ik ben dan ook geen fan 'pur sang' -, zo ben ik middels die compilatie, hun debuut en deze 'Hymns' weer flink murw gebeukt met hun ellenlange, monotone, maar voor het luistergenot met nèt voldoende afwisseling gebrachte industrialgehak en -gezaag. Kan ik nu mooi hun eerst- en laatstgeborene naast elkaar leggen om te horen wat er in de tussenliggende jaren is veranderd. Welnu, eigenlijk niet zo gek veel. 't Tempo is gemiddeld genomen misschien net een tikje hoger uitgevallen, of beter: wat minder traag. De sound is nog voller en massiever (lees: technologische, c.q. financiële vooruitgang), het drumwerk is wat (lees: stukken) afwisselender en er wordt af en toe wat inventiever met het begrip 'industrial' omgegaan ('Antihuman'). Zo doen 'Deaf Dumb & Blind' en 'For Life' me nogal aan Prong denken (vooral dankzij de 'twisted' gitaargeluiden) en had 'Anthem' een soort van Fear Factory-ballad kunnen zijn (ook 'Vampires' en 'Regal' doen me vooral qua zang ook wat aan deze band denken). Over ballads gesproken: laat na het laatste nummer 'Jesu' de CD nog even aanstaan: dan komt er verdomd een heuse industrial-ballad! Dat verontrustende drum&bass-geklooi wat ik op de nieuwe nummers hoorde van die compilatie hoorde, is in ieder geval Godfleshzijdank achterwege gebleven. Eerlijk gezegd vind ik nu met terugwerkende kracht hun debuut een stuk saaier en eentoniger dan hetgeen wat ze nu doen. Maar dat er van de andere kant ook weer niet zo veel veranderd is bewijst het logge 'Tyrant'. De innovators van de industrial die de weg hebben geplaveid voor duizenden volgelingen zijn dan wel niet zo vernieuwend meer (hun vernieuwende element bewaren ze vaak voor 12 inches en remixen en zijn wat dat betreft mij ook iets té innovatief), ze zijn nog krachtig en grijpend genoeg om de lange zit van 74 minuten met redelijk veel luistergenoegen uit te kunnen zitten.

<< vorige volgende >>