Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Memoriam - Requiem For Mankind

Memoriam - Requiem For Mankind

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Sicktus : Toen Memoriam in 2016 werd opgericht om het gat dat Bolt Thrower achterliet te vullen (zowel voor fans, als voor de bandleden zelf, die overliepen van inspiratie en daar een uitweg voor zochten), deed men er ongeveer een jaar over om van oprichting tot debuutplaat `For The Fallen` (maart 2017) te komen. En exact een jaar na die eerste plaat zag hun tweede album `The Silent Vigil` (maart 2018) het licht. Dus toen ik afgelopen maart wat voelde kriebelen, dacht ik niet direct aan een vroege variant van hooikoorts, maar vroeg ik me af waar de volgende Memoriam nekkenbreker bleef.

Het antwoord is simpel, de band nam voor `Requiem For Mankind` net even wat maandjes meer de tijd. En of het nou die paar extra maandjes zijn, of dat de band door het strakke ritme van toeren, schrijven, opnemen, toeren, repeat anno 2019 gewoon weer wat meer op stoom is: geen idee, maar waar `The Silent Vigil` eerlijk gezegd iets tegenviel, heeft `Requiem For Mankind` wat mij betreft de juist donderende, groovende, onbenullig en onhoudbaar voorthakkende toon weer te pakken. Begrijp me niet verkeerd overigens, `The Silent Vigil` was een prima plaat; Memoriam had nou eenmaal zelf de lat vrij hoog gelegd met `For The Fallen` en haalde dat initiële hoge niveau op de opvolger, wat mij betreft, niet.

Afijn, het gaat hier natuurlijk niet om die twee eerste platen platen, het gaat om `Requiem For Mankind`. Het Britse viertal bestaat nog altijd uit Karl Willetts (ex Bolt Thrower) op vocalen, Frank Healy (o.a. ex Benediction) op bas, Andy Whale (o.a. ex Bolt Thrower) op drums en Scott Fairfax (Benediction) op gitaar. En dat de heren met een hoop shows goed op elkaar ingespeeld zijn geraakt de afgelopen tijd is te horen. `Requiem For Mankind` klinkt als een combinatie tussen het soms wat tragere, slepende, zelfs bij vlagen wat doomy en depri sfeertje van het debuut, gemengd met de extra tik agressie die de tweede had, vol energie gegoten in een nieuwe jas die zowel qua songs als productie klinkt als een klok. Maar dan wel als een loodzware, koperen klok, omgesmolten tot een zwaar kaliber artilleriegranaat. Healy en Whale liggen een dijk van een fundament, zonder poespas, maar efficiënt en recht voor z`n raap. Het riffwerk van Fairfax is dan weer pakkend, dan weer opzwepend, dan weer zagend als een stoomwals. Willetts levert ondertussen één van zijn sterkere vocale staaltjes af van de afgelopen jaren.

Nee, natuurlijk, Memoriam gaat niet ineens heel erg anders klinken dan je van ze verwacht. De band gaat echt geen gekke dingen doen. De tekstuele oorlogsthematiek blijft behouden. En ze gaan hun sound van oldschool, zagende, groovende, pakkende en aanstekelijk nekkenbrekende, riff doorspekte death metal niet ineens overboord zetten. Wat ze wel blijven doen, is keihard werken, uit oprechte passie en liefde voor de muziek, voor het podium, voor de fans. En dat hoor je op `Requiem For Mankind` gelukkig weer volop terug. En zolang dat (al dan niet jaarlijks) dit soort van dik-hout-zaagt-men-planken schijven oplevert? Prima! `Now the order comes! Fix Bayonets!`

<< vorige volgende >>