Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Parallel Minds - Every Hour Wound The Last One Kills

Parallel Minds - Every Hour Wound The Last One Kills

Label : Pitch Black Records | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Jori : Als er ook een manier is om een hoger punt voor je plaat te krijgen bij meester Jori, is het wel door een Savatage cover toevoegen als bonus track. Het Franse Parallel Minds doet precies dat op hun tweede album `Every Hour Wounds The Last One Kills`. Op hun debuut liet de band al een uitstekend staaltje melodische heavy metal horen met een hoofdrol voor de rauwe maar warme vocalen van StEphane Fradet. Het doet me deugd te vermelden dat de band is doorgegaan op het pad waar ze met `Headlong Disaster` aan waren begonnen.

Het intro `Every Hour Wounds` gaat gelijk in standje metal, geen keyboard overtures maar gewoon de gitaren aan! `The Last One Kills` is dan de echte opener en hierin schreeuwt Stephane wel heel letterlijk om de aandacht. Het nummer is agressief en beukend en maakt duidelijk dat niet iedere band in dit genre de heaviness laat wijken voor de melodie. Hetzelfde kan gezegd worden over `Amerinds` wat iets van de Teuntonic thrash over zich heeft. Bij `On Your Own` wordt het gas iets losgelaten en krijgen de gitaren de ruimte om voluit mooie dingen te laten horen, hier komen wat Pagan`s Mind gevoelens naar boven. `I Am C` duwt dan weer op het agressieknopje en hier krijgen we ook grunts voor de kiezen. `Syria` is een bijzonder nummer met gastbijdragen van de zanger en de oud-gitarist van Orphaned Land. Ik hoef hopelijk niemand uit te leggen waar dit nummer over gaat? Sterk citaat: Cradle of humankind, grave of our own humanity. Ook een opvallend nummer is `The 52Hz Whale`, een acht minuten durend epos waarvan een derde wordt opgeslokt door een prachtige gitaarsolo. `Kolyma` sluit het album op een thrash nootje af, en dan hebben we natuurlijk de eerder genoemde bonustrack. Een mooie cover van `Tonight He Grins Again` van mijn persoonlijk favoriete album aller tijden, `Streets` van Savatage, waarbij de pianopartijen inventief zijn vervangen door een akoestische gitaar. Ook staat er een ingekorte versie van `Syria` op.

Het debuut maakte mij vooral heel gelukkig met het ontzagwekkende `Hyperion`. Dit tweede album moet het meer van de cd als geheel hebben, en ook dan blijft er een heerlijke luisterervaring staan. Met opvallende prachtstukken als `Syria` en `The 52Hz Whale` in de etalage durf ik dit album zonder meer aan te raden aan iedere fan van goed doordachte melodische metal!

<< vorige volgende >>