Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Enthroned - Cold Black Suns

Enthroned - Cold Black Suns

Label : Season Of Mist | Archiveer onder black metal

Release type: Full-length CD

Koen S. : Met Enthroned, dat z`n nieuwe album `Cold Black Suns` uitbrengt, nemen we de meest bekende Belgische black metal band ooit onder de loep. In de nasleep van het uitbarsten van de second wave of black metal in Noorwegen, begonnen ook bands uit België stilletjes aan uit de grond te kruipen om hun zwarte verhaal te doen. De bal ging echter pas volledig aan het rollen toen Enthroned, ontstaan in 1993, hun meesterlijke debuut `Prophecies Of Pagan Fire` losliet op de wereld in 1995. De rest is geschiedenis. De band groeide uit tot ons grootste exportproduct op metal gebied (samen met Aborted) en bracht een aantal semi-klassiekers binnen het genre uit. `Cold Black Suns` is inmiddels hun elfde langspeler en wij mochten al vrij vroeg mee luisteren naar de nieuwe plaat.

Wat meteen opvalt is dat Enthroned hier geen snelheidsrecords wil breken, maar gestaag toewerkt naar een meer sfeervolle en rituele aanpak. Vaak worden de teksten meer gesproken dan gezongen en de lichte dissonantie versterkt het gevoel dat er bewust wordt afgeweken van de platgereden paden. De snelle nummers zijn meedogenloze hellekrakers waar de agressiviteit van afdruipt, terwijl de tragere nummers vaak bombastische rituelen zijn waarbij verlatenheid en het donkere niets de boventoon voeren, maar dat komt de cohesie niet ten goede. Het evenwicht is wat mij betreft zoek. Terwijl `Hosanna Satana` een twee minuten durende helleveeg is, gaat het daaropvolgende `Oneiros` werkelijk nergens naartoe en waar `Silent Redemption` een (recente) Satyricon-achtige richting uitgaat, is `Aghoria` dan weer een langgerekt verhaal zonder structuur. Zo gaat het heel het album door en kom ik tot de conclusie dat er met `Hosanna Satana`, `Smoking Mirror` en het dreigende, bombastische epos `Son Of Man` (veruit het beste van de `rituele` songs) drie uitstekende nummers op het album staan en met `Vapula Omega` en `Silent Redemption` twee goede. De andere songs kan ik met een beetje goede wil redelijk noemen, maar dat is veel te weinig voor een release als dit.

Technisch gezien valt hier nochtans niets op aan te merken. Zanger Nornagest heeft een zalige strot en de rest van de muzikanten zijn ook geen pannenkoeken. Neraath zit al jaren bij Enthroned en ook bij Emptiness is hij van goudwaarde, de Portugese drummer Menthor zit ook al jaren in de band en speelde in 2017 nog mee op het indrukwekkende `Holókauston` van Bestia Arcana`, terwijl nieuwe aanwinsten Norgaath en de Argentijnse gitarist Shagãl hun sporen al verdienden of nog steeds verdienen bij bands als Nightbringer, Grimfaug en Vibrion. Neraath zelf deed het artwork (doet hij reeds sinds het `Carnage In Worlds Beyond` album in 2012) en werkte bijvoorbeeld dit jaar ook al samen met Ad Patres voor het artwork van `A Brief Introduction To Human Experiments`. Jeremy Bézier, de maat van Neraath bij Emptiness en vroeger nog bij Enthroned, deed de mix en mijn gevoel zegt dat de twee Emptiness leden een grote invloed hebben gehad op de stijl en het geluid van Enthroned op `Cold Black Suns`. Ik vind het niet bijster geslaagd, maar ieder zijn meug, dus gewoon luisteren en zelf beslissen wat je vindt van deze black metal plaat.

<< vorige volgende >>