Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Stormhammer - Seven Seals

Stormhammer - Seven Seals

Label : Massacre | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Nima : Het Duitse Stormhammer is al meer dan twee decennia actief en het is ondertussen negentien jaar geleden dat het debuut `Fireball` het levenslicht zag. De kwaliteit van de eerste vier albums was nogal wisselend, maar vooral met de muzikale wending die men op `Echoes Of A Lost Paradise` aannam en de manier waarop dat geperfectioneerd werd op het sterke `Welcome to the End`, leek Stormhammer haar sound en stijl te hebben gevonden.

Nou, niet dus, want de zevende langspeler, `Seven Seal`, is weer een heel ander verhaal. Bij de eerste song dacht ik zelfs heel even dat ik de verkeerde plaat aangeleverd had gekregen. Op `Seven Seals` heeft men gekozen voor een uiterst moderne, progressieve aanpak, die zelfs invloeden vanuit de `core` hoek openbaart. En als ik ergens een bloedhekel aan heb. Wat de fuck is dit hey? Zo prachtig als de songs op de laatste twee waren, zo irritant zijn die moderne breaks en de core-achtige grunts en zeikerige melodieuze vocalen op dit album. Jurgen Dachl, die op de laatste twee albums te horen was en wiens prachtige, stoere stem het geheel een heerlijk duistere lading gaf, heeft plaats moeten maken voor Matthias Kupka (o.a. Emergency Gates), wiens stem mij absoluut niet aanstaat. De beste man kan absoluut zingen, maar klinkt te lief en zijn core-grunts klinken als tientallen anderen van de moderne metal. En net zo irritant! Hoe melodieus en toonvast hij ook zingt, ik mis de kracht, passie en karakter in zijn stem. En dan die zanglijnen; zo zoetsappig en met regelmaat heel erg poppy, ondersteund door irritante, bijna-dansbare ritmes. Gewoon verschrikkelijk.

Telkens wanneer men met een stevige power metal stuk aankomt wat lekker ouderwets klinkt en mijn interesse opwekt en mij hoop geeft, word ik enkele seconden later geconfronteerd met die moderne taferelen wat ik oh zo verafschuw. En wanneer men dat stevige vasthoudt wordt dat verpest door de zang. Deze plaat is voor mij gewoon een kwelling. En dan heb ik het niet over techniek en muzikaliteit, want daar mankeert er niets aan, maar het totaalresultaat en het gevoel. Fans van moderne, progressieve, of zoals ik dat noem: plastic metal, zullen waarschijnlijk hier van smullen, maar ik ben er gewoon niet open-minded genoeg voor. Dit hoop ik nooit weer te horen.

<< vorige volgende >>