Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Paul Gilbert - Behold Electric Guitar

Paul Gilbert - Behold Electric Guitar

Label : Mascot Records | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Wouter : Het objectief iets vinden van een van de weinige gitaristen die je echt op een voetstuk hebt staan is lastig en dat gaat Wouter, doorgaans enkel belast met de beoordeling van gear bij Lords of Metal, dus ook niet doen. Paul Gilbert is in bredere kringen bekend als de gitarist van het welbekende Mr. Big. Dit combo onderscheidde zich van de andere melodieuze hardrock bands door onder andere bijzonder technisch en goed gitaarspel van Gilbert. In minder brede kringen is bekend dat Paul voor zijn jaren in Mr. Big zichzelf suf shredde in de US metal band Racer X.

Sinds eind jaren 90 heeft hij vele solo platen uitgebracht en het laatste wapenfeit wat dat betreft is `Behold Electric Guitar`, een album met een andere, eigenwijze benadering. In feite is het een veel minder gelikte productie dan dat we van de snarentovenaar gewend zijn, omdat de nummers in 1 ruimte live opgenomen zijn met de hele band. Deze band bestaat uit muzikanten die nabij zijn nieuwe woonplaats wonen. Luister het album met je koptelefoon en je krijgt het gevoel alsof je in inderdaad in 1 ruimte bent samen met deze muzikanten die lekker aan het jammen zijn. Net als met je eigen band, alleen dan gespeeld door briljante, geschoolde musici die hun instrument fantastisch beheersen.

Natuurlijk pakt meneer Gilbert de hoofdrol, niet door te shredden, maar vooral door zijn gitaar als zanger in te zetten met goed navolgbare lijnen. Luister wat dat betreft vooral de nummers `Let that Battery Die` of `Every Snare Drum` , je zingt zo mee. Bassist Roland Guerin is trouwens werkelijk een verademing ten opzichte van de altijd teveel aanwezige en wat mij betreft zenuwachtig overheersende Billy Sheehan die bij Mr Big de baspartijen verzorgt. Door de live setting klinkt alles eerlijk en minder gepolijst en ook misgegrepen nootjes zijn gewoon op de plaat terecht gekomen. Het gitaargeluid is wat organischer en minder dichtgesmeerd dan ik van Gilbert gewend ben en dat past mooi. Het tegenstrijdige van deze plaat echter is enerzijds dat het een echte muzikantenplaat is voor de liefhebber, dus toch een nicheproduct, maar anderzijds dan juist breed toegankelijker omdat het meer funkrock en bluesrock is dan snoeiharde shredmetal van een topgitarist die last heeft van nootjesdiarree.

Opener `Havin It` heeft een catchy groove en elke muzikant krijgt de ruimte om even van zich te laten horen. Het lijkt voor een groot deel improvisatie, tot het themaatje tussen gitaar en orgel wordt opgepakt. `Love Is The Saddest Thing` doet mij meer aan Racer X denken, meer uptempo en snellere gezamenlijke riffs. `Blues For Rabbit` zegt als titel meer dan genoeg, een degelijke blues song zonder dat het afglijdt tot saaie standaard blues trucjes. Hoe serieus we titels als `I Own A Building` of `I Love My Lawnmower` moeten nemen weet ik niet, en het laatst genoemde nummer kabbelt wat voort na in een ouderwetse Gilbert solo te belanden. Wat ik hier gaaf aan vind is dat deze solo`s eigenlijk prima na te spelen lijken, totdat je een gitaar erbij pakt. Deze kortstondige illusie maakt Gilbert een voor mij meer aansprekende instrumentalist dan klassieke shredders die een kunstje laten zien en horen zonder echt muziek te maken.

Kortom, deze plaat is bij uitstek iets voor pure gitaarliefhebbers, maar ook voor bluesrock liefhebbers is deze goed te verteren. Voor de fans van snoeiharde metal kan het echter overkomen als een hoop gepiel op een paar te hoog gestemde gitaren. Voor mij is het een perfecte plaat tijdens een lange autorit of als je een gitaaralbum wil horen met begrijpelijk solowerk.

<< vorige volgende >>