Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Battle Beast - No More Hollywood Endings

Battle Beast - No More Hollywood Endings

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Nima : Toen het debuut `Steel` in 2012 verscheen was ik behoorlijk onder de indruk van de pakkende heavy metal die zangeres Nitte Valo en haar mannelijke collegae aan ons voorstelden. Met de tweede, titelloze plaat, met de nieuwe frontvrouw Noora Louhimo, blies men mij behoorlijk omver en ik riep de frontvrouw zelfs uit tot mijn nieuwe heldin. Op `Unholy Savior` kwam men al met experimentele fragmenten die naar 80s pop/rock neigden, maar echt storend vond ik dat niet. Na het vertrek van gitarist/hoofdcomponist en medeoprichter Anton Kabanen (die Beast In Black oprichtte) ging Battle Beast op de vier langspeler, `Bringer Op Pain` een makkelijker in het gehoor liggende kant op en zette juist die 80s pop/rock invloeden verder door, iets wat mij minder aansprak.

Die aanpak hebben ze, helaas, nog verder doorgezet op `No More Hollywood Endings`. Wat wij hier hebben is een mengelmoes van easy listening power metal a la Sabaton, Powerwolf en consoorten, en wederom veel invloeden vanuit de 70s, 80s en 90s pop/rock! Naar mijn smaak is men daarin echter net iets teveel doorgeslagen. Songs zoals `Unfairly Tales` die heel eng lijkt op de Bon Jovi hit `Livin` On A Prayer`, de radiovriendelijke (en vreselijk poppy) “zomerhit” `Endless Summer`, de Alanis Morissette-achtige zanglijn in `Piece Of Me` en de ballade `I Wish` doen de wenkbrauwen net iets te ver omhoog gaan. De rest van het materiaal klinkt daarnaast behoorlijk gezichtsloos en klinkt als vele moderne metalband met een dame aan de front. Ook de dansbare en swingende ritmes die vrijwel elke song kent gaan bij mij er gewoon niet in. Ik vind het zelfs een belediging voor heavy metal om ze ermee te associëren. Zelfs het (enige) uptempo nummer `The Golden Horde`, wat voor de rest best een gaaf nummer is, wordt hiermee geplaagd. De herkenbaarheidsfactor is zeker aanwezig, maar het geheel heeft zo een ontzettend moderne en (te) commerciele lading gekregen dat het voor mij gewoon niet leuk is. Sterker nog, soms is het allemaal zo poppy dat het voor mij een verschrikking is. Wat ik ook erg jammer vind is dat Noora door het muzikaal karakter minder vaak haar stoere, krachtige metal stem gebruikt en de focus op het vrouwelijke legt, waardoor ze een stuk identiteit verliest. Daarnaast vind ik het geluid te mechanisch en overgeproduceerd. Het klinkt allemaal te gemaakt en ik mis hier de spontaniteit en de hoogtepunten, die de voorgaande releases, en vooral de eerste twee albums, hadden. Kortom, net zo zielloos als talloze andere moderne metal acts en uiteraard de meeste popartiesten.

Kijk, muzikaal en technisch is alles in orde en op instrumentaal gebied valt niks te beklagen. En dat hebben de heren al keer op keer bewezen. Al met al heb ik trouwens ook het gevoel dat het instrumentale gedeelte een minder belangrijke rol is gaan spelen en dat Noora vooral de hoofdrolspeler aan het worden is. En daar is niks mis mee, want deze dame heeft niet alleen een prachtige en hoogst krachtige stem, maar kan, zoals zij dat al keer op keer heeft bewezen, ook absoluut zingen. Maar van die gave heavy metal band die ik in 2012 leerde kennen is maar weinig over, en de poppy, dansbare swingende disco metal kant die men steeds meer opgaat is mij een doorn in het oog. Dit is meer een knuffelbeest dan een battle beast.

<< vorige volgende >>