Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Per Wiberg - Head Without Eyes

Per Wiberg - Head Without Eyes

Label : Despotz | Archiveer onder alternative / pop

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Per Wiberg is een artiest die je kent zonder dat je weet dat je hem kent. De kans is groot dat je hem wel eens hebt gezien want in de afgelopen jaren zijn er weinig bands geweest waarin de man niet gespeeld heeft. Zijn CV leest als een staalkaart van Zweedse heavy bands die ertoe doen. De man heeft (mee)gespeeld in Opeth, Spiritual Beggars, Arch Enemy, Candlemass, en nog veel meer bands. Op dit moment is hij vooral actief als bassist van Kamchatka en toetsenist bij Tiamat, Na ruim vijfentwintig jaar andermans creativiteit ten uitvoer gebracht te hebben is het dan nu tijd voor een album waarop Wiberg zijn kon uitleven zonder zich te hoeven verantwoorden bij wie dan ook. Per speelt op de zes songs op `Head Without Eyes` dan ook alle instrumenten behalve drums. Hiervoor zijn Karl Daniel Liden (bekend als drummer van Dozer en nu vooral actief als producer) en Lars Skold (met wie Wiberg overigens ook in Tiamat speelt) gevraagd.

`Head Without Eyes` is zonder meer een eigenzinnig werkje geworden. Een album dat op het eerste gehoor volkomen anders is dan Wibergs dagelijkse werk bij Tiamat en Kamchatka en ook weinig lijkt op de progressieve extreme metal van Opeth. Niet geheel toevallig gezien Wibergs achtergrond horen we veel keyboards, van mellotrons tot Fender Rhodes en alles wat daartussen inzit. `Get Your Boots On` klinkt bijna opgewekt en poppy, maar op andere momenten is het geluid somberder en dreigender. In zekere zin doomachtig maar dan op een jaren tachtig indie manier, zoals de vaak bombastische gothic rock van bands als Killing Joke en Sisters of Mercy. `A different kind of heavy` volgens WIberg zelf. De manier waarop poppy melodielijnen en songstructuren worden gecombineerd met dissonantie en atonale geluiden verzorgt een ondefinieerbare spanning in de muziek op `Head Without Eyes`. Wie goed luistert hoort bovendien teksten vol verlatenheid, hopeloosheid en eenzaamheid. Ook dat is een `different kind of heavy`. Toch komt Per Wiberg niet over als een ongelukkig of somber persoon en blijf je niet zwaar depressief achter na het beluisteren van dit album. Ja, het is zware kost met een mooi glimmend glazuurlaagje. Maar bovenal is het het werk van een veelzijdig getalenteerde artiest. Iemand die het idee van een soloalbum ten volle benut om zijn eigen gang te kunnen gaan en dingen uit te proberen waar hij anders geen ruimte voor heeft of krijgt. Het resultaat mag er wezen.

<< vorige volgende >>